Άλλο ένα ΑΡΗΣ - μπαογκ προ των πυλών με τις δικές του ιδιαιτερότητες θα διεξαχθεί την Τετάρτη το απόγευμα στο Παλέ με φόντο όχι κάποιο τίτλο όπως κάποτε είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε αλλά την "προνομιούχα" έκτη θέση στην κατάταξη της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό ώστε να χαρακτηρίσει το συγκεκριμένο παιχνίδι ως το πιο ξενέρωτο όλων των εποχών ανάμεσα στις 2 ομάδες αλλά αν συνυπολογίσουμε τα τεράστια οικονομικά προβλήματα και τις αποχωρήσεις παικτών από τις 2 ομάδες τότε όλοι θα συμφωνήσετε ότι αυτό το ντέρμπι δεν θυμίζει τίποτα από το ένδοξο παρελθόν.

Παρόλα αυτά δεν παύει να είναι ένα παιχνίδι κόντρα στην συγκεκριμένη ομάδα και όλα αυτά που εκπροσωπεί επομένως και βροντερό παρών οφείλουμε να δώσουμε αλλά και πάση θυσία να πάρουμε την νίκη. Αρκετά μάγκες τους κάναμε πέρσι, αρκετά μάγκες τους έκαναν τα "κοράκια" στο παιχνίδι του πρώτου γύρου άρα και μόνο η σκέψη των αντιπάλων μας για κάτι παραπάνω από μια "τιμητική" ήττα θα πρέπει να μας εκνευρίζει. Αυτά όλα σε θεωρητικό επίπεδο μιας και φέτος ο ΑΡΗΣ είναι μια αναξιόπιστη ομάδα με παίκτες χωρίς σταθερή απόδοση ικανή να χάσει από οποιοδήποτε στην κακή της ημέρα. Μπορεί σε κάποιο σημείο του πρωταθλήματος να είχαμε βρει ρυθμό, οι παίκτες να είχαν βρει τον ρόλο τους στην ομάδα και η σκληρή άμυνα να ήταν η βάση για την επίτευξη της νίκης αλλά μετά την φυγή του Τζέιμς γυρίσαμε στο μηδέν, κάτι φυσικά που ομολόγησε και ο ίδιος ο Β.Αλεξανδρής. Στο αντίπαλο στρατόπεδο ούτε κατά διάνοια δεν μπορώ να πω ότι τους φοβάμαι μιας και ομάδα που το σημείο αναφοράς της είναι ο Δήμος Ντικούδης στην ηλικία και στην κατάσταση που βρίσκεται καταλαβαίνουμε ότι το ποιοτικό της επίπεδο είναι στον πάτο. Για αυτό λοιπόν θεωρώ ότι όλα είναι στο χέρι μας. Ο Β.Αλεξανδρής είναι αυτός που θα πρέπει να προετοιμάσει τους παίκτες για αυτήν την αναμέτρηση μιας και είναι αυτός που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα το τι ακριβώς σημαίνει για εμάς αυτό το παιχνίδι. Η σκληρή άμυνα από την αρχή μέχρι το τέλος και το δυνατό ξεκίνημα είναι αυτά που απαιτούνται ώστε να καταλάβουν οι αντίπαλοι μας ότι ο ρόλος στο παιχνίδι θα είναι απλά διακοσμητικός. Τσαλδάρης και Ταπούτος σαν πιο έμπειροι θα έχουν τον πρώτο λόγο και περιμένουμε από αυτούς να σηκώσουν την ομάδα στις πλάτες τους και να δείξουν τον δρόμο προς την νίκη και στους υπόλοιπους. Κατά τα άλλα αν ο Αλεξανδρής διαχειριστεί σωστά τους ψηλούς κάτω από το καλάθι δύσκολα ο Ντικούδης θα μπορέσει να κάνει αισθητή την παρουσία του. Φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι απλή νίκη δεν μας κάνει και οι 6 πόντοι διαφοράς είναι απαραίτητοι ώστε να ξεμπερδέψουμε 100% με αυτούς και να κοιτάξουμε την συνέχεια. 

Μπορεί να υπάρχουν παίκτες όπως ο Ταπούτος, ο Τσαλδάρης αλλά και τα υπόλοιπα Ελληνόπουλα που μαζί με τον κόουτς αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα του αγώνα αλλά εμείς είμαστε αυτοί που με την μαζική παρουσία μας στο γήπεδο θα πρέπει να δώσουμε σε όλους να καταλάβουν ότι αυτό το παιχνίδι πρέπει να κερδηθεί πάση θυσία. Ένα γεμάτο Παλέ είναι αυτό που χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά μιας και τα έσοδα από τα εισιτήρια με τα οικονομικά δεδομένα που επικρατούν στον φετινό ΑΡΗ θα είναι μια σημαντική ανάσα. Φανταστείτε λοιπόν τον διπλό ενθουσιασμό των απλήρωτων παικτών μας αν αύριο βγουν από τα αποδυτήρια και δουν ένα γήπεδο γεμάτο γνωρίζοντας ότι από τις εισπράξεις του αγώνα κάτι λίγο θα καταλήξει και στις τσέπες τους. Αντιθέτως ένα μισοάδειο γήπεδο απλά θα επιβεβαιώσει την πλήρη εγκατάλειψη της ομάδος από όλους. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει και αν και είμαι σε γενικές γραμμές αντιθέτως με το πανηγύρι που γίνεται και τον ξεσηκωμό τα τελευταία χρόνια  μόνο κόντρα σε αυτόν τον αντίπαλο αλλά αν ο συμπολίτης των χιλίων προβλημάτων είναι η αφορμή για να γεμίσει το Παλέ, κερδίσει η ομάδα και μπουν και μερικά λεφτά στα άδεια ταμεία του συλλόγου τότε το μόνο που έχω να πω είναι ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΟ ΞΕΠΟΥΠΟΥΛΙΑΣΜΑ!

PS. Για τους ρομαντικούς, αξίζει να διαβάσετε στην ειδική θεματική ενότητα του basketplus.gr για το ντέρμπι κάποια ενδιαφέροντα αφιερώματα στις κόντρες των 2 ομάδων.

Και για να μπούμε λίγο στο κλίμα ας θυμηθούμε τι συμβαίνει όταν σβήνουν τα φώτα

Μπορεί οι σημερινές αναμετρήσεις να ξεκίνησαν με 10' καθυστέρηση ως ένδειξη διαμαρτυρίας όπως εκφράσθηκε αυτή μέσω ανακοίνωσης από τους διεθνείς διαιτητές παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως απροστάτευτα εύκολα θύματα που αδικαιολόγητα βρίσκονται στο στόχαστρο παραγόντων και δημοσιογράφων που δυναμιτίζουν το κλίμα εναντίον τους  αλλά με συμπεριφορές σαν τις σημερινές απέναντι σε μια τόσο τεράστια ομάδα όπως είναι ο ΑΡΗΣ μας περισσότερο μας υπενθύμισαν τους λόγους για τους οποίους τους σιχαινόμαστε παρά μας έβαλαν σε σκέψεις για το αν οι κρίσεις μας είναι λιγάκι υπερβολικές και άδικες απέναντι τους. Μπορεί η κοινή μπασκετική λογική να λέει ότι όταν μια ομάδα προηγείται με μια διαφορά άνω των 15 πόντων συνήθως αυτός που πιέζει για να μειώσει κάνει περισσότερα φάουλ με συνέπεια αυτός που προηγείται να σουτάρει περισσότερες βολές. Αυτά βέβαια είναι απλές θεωρίες μιας και στην πράξη τα ανθρωπάκια με την γκρι έχουν την δική τους παράλογη λογική και πάντα φροντίζουν να την θυμούνται όταν σφυρίζουν τον ΑΡΗ μιας και τα κατάλοιπα της Αυτοκρατορίας δεν ξεπερνιούνται έτσι εύκολα. Τεχνικές ποινές, αντιαθλητικά φάουλ και κλειστά μάτια στο σκληρό παιχνίδι των αντιπάλων μας ήταν αυτά που κατάφεραν να εκνευρίσουν και να αποσυντονίσουν τους παίκτες μας και να μετατρέψουν σε ντέρμπι ένα παιχνίδι που για σχεδόν 35' έμοιαζε με μονόλογο της ομάδος μας.

Ευτυχώς σήμερα είχαμε έναν διαστημικό Τσαλδάρη που κατάφερε να υπερκαλύψει τόσο την απρόσμενη απουσία του Ταπούτου όσο και την αφλογιστία του Ντέιβις που δεν μπόρεσε να επαναλάβει την εμφάνιση του περασμένου Σαββάτου. 25 πόντοι με καλά ποσοστά ευστοχίας, 3 κλεψίματα, 2 ασίστ και 3 ριμπάουντ ήταν η συνεισφορά του Τσαλδάρη σήμερα που ουσιαστικά χάρισε την νίκη στην ομάδα μας. Σίγουρα περιμέναμε να παρουσιαστεί καλύτερος από το παιχνίδι κόντρα στην Καβάλα αλλά αυτό μπορεί να ήταν και η καλύτερη του παρουσία με την φανέλα του ΑΡΗ. Μακάρι να μπορέσει να βρει ρυθμό σε  υψηλό επίπεδο και να συνεχίσει έτσι. Μόλντροου και Μπόγρης κάνανε αισθητή την παρουσία τους κάτω από το καλάθι και πρόσφεραν και σημαντικούς πόντους στην ομάδα. Ντέιβις και Βεργίνης μπορεί επιθετικά να βρέθηκαν σε κακή ημέρα αλλά μοιράζοντας συνολικά 10 ασιστ έβαλαν και αυτοί το λιθαράκι τους ώστε να έρθει αυτή η νίκη. 

Μπορεί ο Β.Αλεξανδρής να έμεινε ικανοποιημένος από την νίκη αλλά θα πρέπει να δουλέψει περισσότερο στον τομέα της συγκέντρωσης των παικτών. Είναι αδιανόητο ακόμη και από τον Ηλυσιακό να κινδυνεύουμε να χάσουμε ένα παιχνίδι στο οποίο προηγούμαστε με 19 πόντους. Το έχουμε δει αρκετές φορές αυτό το σενάριο και κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσει... Βέβαια όπως φάνηκε σήμερα η εμπειρία του Τσαλδάρη και η ψυχραιμία του Ντέιβις έπαιξαν σημαντικό ρόλο όταν το παιχνίδι είχε πάρει φωτιά και ίσως και με τον Χρήστο Ταπουτό χωρίς τραυματισμούς να αντιδράμε ακόμη καλύτερα σε παρόμοιες καταστάσεις. Ένα βήμα ακόμη πιο κοντά στον στόχο μας αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι έτσι όπως τα έχουμε καταφέρει θα πρέπει να περιμένουμε Καβάλα και Ρέθυμνο να στραβοπατήσουν σε κάποιο από τα εναπομείναντα παιχνίδια. Και αν για το Ρέθυμνο που μετά την απρόσμενη εκτός έδρας νίκη επί του Πανιωνίου δύσκολα το προλαβαίνουμε η Καβάλα έχει πολλές πιθανότητες να κάνει μια ήττα εκτός έδρας με τον Ίκαρο ή εντός έδρας με τον Πανιώνιο. Όπως και να έχει εμείς μέχρι τέλος θα παλέψουμε και ότι είναι να γίνει ας γίνει. Έτσι και αλλιώς το μυαλό μας είναι κυρίως στο διοικητικό και στην λύση που ανακοινώθηκε και έμεινε απλά ανακοίνωση... ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!

Αν υπάρχει ένα παιχνίδι που πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου ώστε να μην χαλάσει το "σερί" που πιθανόν να μας οδηγήσει στην 6η θέση των πλέιοφς αυτό είναι το αυριανό κόντρα στον Ηλυσιακό στην Αθήνα. Σίγουρα είναι στενάχωρο να συζητάμε για μια αναμέτρηση με έναν αντίπαλο του επιπέδου του Ηλυσιακού στον αγώνα που κάνουμε για να φτάσουμε στην έκτη θέση αλλά αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα που θα πρέπει να προσαρμοστούμε. Και όταν μιλάμε για προσαρμογή δεν εννοούμε να μιζεριάζουμε και να κλαιγόμαστε αλλά να παλέψουμε σαν ΑΡΗΣ για ότι καλύτερο μπορούμε να καταφέρουμε σαν ομάδα με όποιες δυνάμεις μας έχουν απομείνει.

Όπως φάνηκε και στο παιχνίδι με την Καβάλα οι παίκτες του Β.Αλεξανδρή δείχνουν να έχουν καταλάβει ότι έστω και στο τέλος της χρονιάς μπορούν να διεκδικήσουν την ευκαιρία για να σώσουν τα προσχήματα στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Μοναδικός τρόπος να πάμε με νίκες μέχρι τέλους και αν οι μπαογκ, Περιστέρι, Μαρούσι δείχνουν σημάδια αποσύνθεσης Ηλυσιακός και Ρέθυμνο είναι 2 πολύ επικίνδυνοι αντίπαλοι. Το καλό είναι ότι ο ΑΡΗΣ θα κατέβει κομπλέ χωρίς προβλήματα και με τον Δ.Τσαλδάρη να έχει ήδη ένα παιχνίδι στις πλάτες του και αρκετές προπονήσεις μετά τον τραυματισμό που τον άφησε περίπου 1 μήνα εκτός αγωνιστικών υποχρεώσεων. Με την Καβάλα μπορεί να μην έδειξε πολλά αλλά αύριο περιμένω να δώσει λύσεις με την εμπειρία του. Ο Ντέιβις μπορεί να έκανε ένα εξαιρετικό παιχνίδι το Σάββατο αλλά ως τώρα μόνο σταθερός δεν αποδειχθεί σε απόδοση και όπως όλη σχεδόν η ομάδα μας επιθετικά βασίζεται στην καλή της μέρα. Αν και τίποτα δεν είναι σίγουρο Νάνα, Τόμπσον και Κασελάκης αντιμετωπίζουν προβλήματα τραυματισμού, απέχουν από τις προπονήσεις και η συμμετοχή τους θα κριθεί κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Κυρίως ο Νάνα αλλά και οι άλλοι 2 είναι από τους πρωταγωνιστές της ομάδας της Αθήνας επομένως αν τελικά δεν μπορέσουν να αγωνιστούν ή παρουσιαστούν επηρεασμένοι από τον τραυματισμό τους θα είναι ότι πρέπει για εμάς.

Η παράδοση μπορεί να είναι συντριπτικά υπέρ μας αλλά ακόμη και όταν ο ΑΡΗΣ είχε πολύ καλύτερη ομάδα από τον Ηλυσιακό πάντα στο συγκεκριμένο γήπεδο ίδρωνε πάρα πολύ μέχρι να φτάσει στην νίκη. Ας ελπίσουμε ο Β.Αλεξανδρής και οι παίκτες του να κάνουν και αυτό το παιχνίδι εύκολο όπως έκαναν τελικά εύκολο αυτό κόντρα στην Καβάλα. Δυστυχώς στο υπέροχο πρωτάθλημα του ΕΣΑΚΕ δεν υπάρχει προγραμματισμένη τηλεοπτική μετάδοση και έτσι θα αρκεστούμε στην ραδιοφωνική μετάδοση του αγώνα. Άιντε ρε Αρειανάρα πάρε το διπλό!

Ένα παιχνίδι που έκρυβε αρκετές παγίδες και έπρεπε πάση θυσία να κερδίσουμε οι παίκτες του Β.Αλεξανδρή κατάφεραν να το κάνουν να φανεί εύκολο φτάνοντας στην νίκη με 78-57. Μπορεί η κριτική μας προς τον Γ.Δαμιανίδη και όλους όσους έχουν εμπλακεί με τον ΑΡΗ διοικητικά από την ειδική εκκαθάριση και μετά να είναι αρκετά έντονη αλλά ποτέ δεν έχουμε αρνηθεί ότι και οι υπόλοιπες ομάδες της Α1 αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με εμάς. Κάπως έτσι και η Καβάλα κατέβηκε σε αυτό το σημαντικό παιχνίδι αποδεκατισμένη σε σχέση με την ομάδα του Α' γύρου  που παρόλο που τα πήγαινε εξαιρετικά πάλι είχε γνωρίσει την ήττα από τον ΑΡΗ μας με τον Τζέιμς να βρίσκεται στην σύνθεση μας.

Η έλλειψη  του Ο Μπράιαντ κάτω από το καλάθι μπορεί να μην επηρέασε όσο θα περιμέναμε τους αντιπάλους μας στον τομέα των ριμπάουντ όπου χάρη στην καλή ομαδική λειτουργία κατάφεραν να έχουν 7 περισσότερα από εμάς αλλά στην άμυνα μέσα στην ρακέτα υπήρχε πρόβλημα όπου οι παίκτες μας το εκμεταλλεύτηκαν στο απόλυτο. Τα 23 σ τα 35 δίποντα ίσως να αποτελεί και την καλύτερη φετινή απόδοση της ομάδος στον συγκεκριμένο τομέα και ήταν ένας από τους βασικούς παράγοντες της σημερινής νίκης. Ένας άλλος εξίσου σημαντικός παράγοντας ήταν ο Ρόναλντ Ντέιβις που πραγματοποίησε την καλύτερη του εμφάνιση με την φανέλα του ΑΡΗ. Οι 25 πόντοι με πολύ καλά ποσοστά ευστοχίας και κάποια μακρινά σουτ απάντηση στην εκνευριστική ευστοχία των περιφερειακών της Καβάλας διέλυσε κάθε σκέψη των αντιπάλων μας για νίκη μέσα στο Παλέ. Από τους υπόλοιπους Μαυραϊδής και Βεργίνης είχαν καλή παρουσία και έδωσαν αρκετές λύσεις στην επίθεση πετυχαίνοντας δύσκολα καλάθια. Δεν έπεισε ο Τσαλδάρης στην επιστροφή του από τον τραυματισμό αλλά ας ελπίσουμε έστω στο τέλος της σεζόν να βρει τον καλό του εαυτό γιατί τον χρειαζόμαστε.

Μπορεί ο κόσμος να ήταν απών αλλά σήμερα ο Β.Αλεξανδρής και οι παίκτες του έδωσαν βροντερό παρών και έδειξαν ότι ίσως τελικά όπως το έχει επαναλάβει αρκετές φορές ο κόουτς  τώρα που τελειώσαμε με την Ευρώπη μπορούμε να κάνουμε το νικηφόρο σερί που χρειάζεται μέχρι το τέλος της χρονιάς. Βέβαια η Καβάλα όπως παρουσιάστηκε σήμερα με τις ελλείψεις που είχε δεν μπορώ να πω ότι ήταν και ο πιο δυνατός αντίπαλος αλλά σίγουρα η σημερινή νίκη θα βοηθήσει ώστε να βρούμε ρυθμό και την απαραίτητη ένεση ψυχολογίας που απαιτείται για να συνεχίσουμε με νίκες σε πιο δύσκολα παιχνίδια όπως το εκτός έδρας με την Ηλυσιακό που ακολουθεί.  Εκεί θα φανεί αν μπορούμε έστω να σώσουμε τα προσχήματα...

Εκεί ακριβώς που τέλειωσε η ευρωπαϊκή μας περιπέτεια στο Eurocup εκεί ακριβώς ξεκινάει και η προσπάθεια αντεπίθεσης της ομάδος μας ώστε να δημιουργήσει ένα νικηφόρο σερί και να σκαρφαλώσει στην 5η ή 6η θέση της τελικής κατάταξης του βαθμολογικού πίνακα αποφεύγοντας στην πρώτη φάση των πλέιοφς τους Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό.  Καβάλα, Ηλυσιακός, μπαογκ, Μαρούσι, Ρέθυμνο και Περιστέρι είναι οι αντίπαλοι μας μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου και όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό το 6 στα 6 είναι εφικτό.

Πρώτο εμπόδιο σε αυτή την σειρά αγώνων που μπορούν να σώσουν τα προσχήματα σε αυτήν την μαύρη χρονιά είναι η Καβάλα, μια ομάδα με μεγάλες διακυμάνσεις στην απόδοση της σχεδόν από την αρχή του πρωταθλήματος. Έτσι από εκεί που άρχισε εντυπωσιακά νικώντας μέχρι και τον Παναθηναϊκό σιγά σιγά άρχισε να αποσυντονίζεται και όπως σχεδόν όλες οι ομάδες της Α1 να ταλαιπωρείται εκτός από προβλήματα τραυματισμών και αυτά των αποχωρήσεων. Αυτά βέβαια τα προβλήματα της Καβάλας είναι μια πολύ ευχάριστη συγκυρία για εμάς όπου σε ένα χρονικό σημείο που δείχνουμε να τα έχουμε χαμένα και τα οικονομικά προβλήματα που ταλανίζουν την ομάδα να έχουν αποσυντονίσει εντελώς τους παίκτες μας ο αντίπαλος μας θα αγωνιστεί χωρίς Ο Μπράιντ και τον Σίμτσακ. Και οι 2 παίκτες αγωνίζονται κάτω από το καλάθι και ιδίως ο Ο Μπράιαντ με τα 2.13μ του θα αποτελούσε μεγάλο πονοκέφαλο για τον Β.Αλεξανδρή. Πέρα όμως από τις απουσίες της Καβάλας θα πρέπει επιτέλους οι παίκτες μας να παραμερίσουν τα εξωαγωνιστικά προβλήματα, να αφήσουν στην άκρη την απαράδεκτη αντιμετώπιση που έχουν από όλους αυτούς που κάνουν τους μετόχους και τους προέδρους και να παλέψουν όπως αρμόζει σε όποιο παίκτη φοράει αυτήν την φανέλα. Η επιστροφή του Δημήτρη Τσαλδάρη είναι σίγουρα κάτι το θετικό γιατί παρά την μέτρια χρονιά που πραγματοποιεί σίγουρα με την εμπειρία του μπορεί να δώσει λύσεις και ανάσες στην περιφέρεια όπου μετά την φυγή του Τζέιμς υπάρχει τεράστιο πρόβλημα ακόμη και στο να περάσουμε το κέντρο ή να κάνουμε την αλλαγή όταν οι αντίπαλοι μας πιέζουν.

Αρκετός λόγος γίνεται για τα 63 εισιτήρια του αγώνα με την Ντόνετσκ, όχι άδικα θα πω εγώ αλλά σίγουρα και η μαζική απουσία του κόσμου λέει πολλά για το που έχουν οδηγήσει την ομάδα οι "νοικοκυραίοι". Το αν είναι υποχρέωση όλων μας να στηρίξουμε την ομάδα σε αυτήν την ύστατη προσπάθεια στην τελευταία "στροφή" του πρωταθλήματος είναι περιττό να το πούμε γιατί όποιος χρειάζεται ειδική πρόσκληση για να έρθει αποκλείεται τελικώς να έρθει. Για όλους όμως εμάς που η παρουσία μας στο γήπεδο είναι πιο όμορφη συνήθεια της ζωής μας θα γουστάρουμε αφάνταστα ένα Σάββατο γεμάτο ΑΡΗ και μια διαδρομή από το Αλεξάνδρειο στο Κλ.Βικελίδης που ελπίζω να την κάνουμε με το χαμόγελο στο χείλη. ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ!

...και για να μην ξεχνιόμαστε ή αυτόπαραμυθιαζόμαστε με τις επιτροπές σωτηρίας και τις λύσεις με αναβολή ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!

Δεν ξέρω αν ήταν το άδειο Παλέ που με στεναχώρησε περισσότερο ή η εξέλιξη του αγώνα όπου η άσημη Ντόνετσκ χωρίς να συναντήσει ιδιαίτερη αντίσταση πήρε την νίκη που ήθελε πάντως αυτός ο συνδυασμός όπου ομάδα και κόσμος "απουσιάζουν" είναι αποκαρδιωτικός. Ιδίως για όσους είχαν την τύχη να ζήσουν τις μεγάλες στιγμές του Αυτοκράτορα παιχνίδια σαν το σημερινό μόνο θλίψη μπορούν να σου προσφέρουν. Μπορεί η Ντόνετσκ να τερμάτισε πρώτη στον όμιλο και να κέρδισε με μεγάλη διαφορά την Κίμκι που θεωρείται το φαβορί της διοργάνωσης παρόλα αυτά όσοι γνωρίζουν έστω τα βασικά του μπάσκετ δύσκολα θα βρουν στους Ουκρανούς τα στοιχεία μιας ομάδος φόβητρο που σε θεωρητικό επίπεδο θα μπορούσε να περάσει "αέρας" από το Παλέ.

Όλα αυτά σε θεωρητικό πάντα επίπεδο γιατί στην πράξη δεν μπορέσαμε ούτε για μια στιγμή να μπούμε στην διεκδίκηση της νίκης και πέρα από κάποια ξεσπάσματα όπου καταφέραμε προς στιγμή να μειώσουμε στους 5-6 πόντους. Το πάλεψε ο Ντέιβις όσο μπορούσε, βοήθησε λίγο και ο Μόντροου αλλά ως εκεί, παραπέρα το χάος. Χωρίς προσανατολισμό και συγκέντρωση η ομάδα σε άμυνα και επίθεση πιο πολύ θύμιζε παρέα του Πωσειδονίου παρά επαγγελματική ομάδα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι παίκτες μας είναι γνωστά. Σίγουρα δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να αγωνίζεσαι απλήρωτος και να μην γνωρίζεις πότε θα πάρεις τα δεδουλευμένα σου αλλά από την στιγμή που αποφασίζεις να παραμείνεις στην ομάδα και να μην ακολουθήσεις τον δρόμο που χάραξε ο Τζέιμς τότε παίκτη του ΑΡΗ που φοράς αυτήν την τεράστια φανέλα οφείλεις να παλεύεις μέσα στο γήπεδο. Αν δεν μπορείς γιατί δεν σου το επιτρέπουν οι συνθήκες τότε κάτσε καλύτερα σπίτι σου. Κανείς δεν θα σε παρεξηγήσει, κανείς δεν θα σε κακολογήσει αλλά το να πατάς πάνω στο παρκέ και να βαριέσαι να σηκώσεις το χέρι σου να μαρκάρεις τον αντίπαλο είναι κάτι που μας προσβάλλει. Έστω εμάς τους λίγους που συνεχίζουμε να βρισκόμαστε στον Αυτοκράτορα. Το αν έχετε αγανακτήσει από τις συμπεριφορές όλων αυτών που κάνουν τους διοικούντες, τους μεγαλομετόχους και τους μεγαλοπαράγοντες είναι κάτι διαφορετικό από το καθήκον που έχετε όταν μπαίνετε μέσα στο γήπεδο να αγωνιστείτε. 

Πραγματικά πονέσαμε πολύ με το σημερινό θέαμα. Αναρωτιέμαι όλοι αυτοί που έχουν οδηγήσει την ομάδα σε αυτό το σημείο δεν στεναχωριούνται? Το βράδυ κοιμούνται ήσυχοι? Έχουν την συνείδηση τους καθαρή ότι όλα αυτά τα χρόνια προάσπισαν τα συμφέροντα του ΑΡΗ με επιτυχία? Ως πότε θα πρέπει να βιώνουμε αυτήν την κατάσταση για τις μικροπολιτικές και μικροσυμφέροντα μιας χούφτας ανθρώπων. Ο ΑΡΗΣ δεν είναι αυτοκίνητο που όποτε θέλεις το βγάζεις από το γκαράζ και το πηγαίνεις για service ώστε να περιμένουμε το καλοκαίρι για να διορθωθούν τα πράγματα. Την λύση στο διοικητικό(γιατί από εκεί ξεκινάνε όλα)  θα έπρεπε να την είχατε δώσει χθες και όχι να μιλάτε για νέα διοίκηση που θα αναλάβει το καλοκαίρι... ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!

Σήμερα το βράδυ στο Παλέ στις 20.30 η ομάδα μας δίνει το τελευταίο της Ευρωπαϊκό παιχνίδι με αντίπαλο την Ουκρανική Ντόνετσκ. Ένα παιχνίδι που αν και θα θέλαμε πάρα πολύ να είχε την δική του ξεχωριστή σημασία δυστυχώς δεν έχει το παραμικρό βαθμολογικό ενδιαφέρον. Το στραπάτσο στο Βιλερμπάν σε συνδυασμό με την απρόσμενη νίκη της Ντόνετσκ επί της Κίμκι μας έθεσε ουσιαστικά εκτός στόχων αν και όπως παρακολούθησα όλα τα παιχνίδια η μεγάλη χαμένη ευκαιρία για την ομάδα μας ήταν την 2η αγωνιστική όπου αν δεν είχαμε την απρόσμενη φυγή του Τζέιμς λίγες ώρες πριν ίσως να είχαμε καταφέρει να κερδίσουμε την Ντόνετσκ μέσα στην έδρα της σε έναν που οι Ουκρανοί δεν εντυπωσίασαν αλλά απλά εκμεταλλεύτηκαν την φυγή του Τζέιμς και με αφόρητη πίεση στα εναπομείναντα πόιντ γκαρντ πήραν την νίκη.

Μπορεί όπως είναι λογικό ο Β.Αλεξανδρής και οι παίκτες του να θέλουν να αποχαιρετήσουν τον θεσμό με μια νίκη αλλά όλοι κατανοούμε ότι αυτό που προέχει είναι η νίκη στον αγώνα πρωταθλήματος με αντίπαλο την Καβαλά. Αυτό σημαίνει ότι ανεξάρτητα από την εξέλιξη του αγώνα δύσκολα να δούμε τον προπονητή μας να "πιέζει" τους παίκτες του και ακόμη πιο δύσκολα να δούμε τον Δ.Τσαλδάρη να παίρνει χρόνο συμμετοχής παρά την επιστροφή του στις προπονήσεις. Μπορεί εμείς να σκεφτόμαστε το επόμενο παιχνίδι οι αντίπαλοι μας όμως έχουν έρθει για την νίκη. Μια νίκη που θα τους διατηρήσει στην πρώτη θέση κάτι που είναι αρκετά σημαντικό για την επόμενη φάση του Eurocup.

Τώρα το πόσο εύκολο είναι για την Ντόνετσκ στα πλάνα της για την κατάκτηση της πρώτης θέσης να περιλαμβάνει και νίκη μέσα στο Παλέ είναι κάτι μας "πληγώνει" και για αυτό ελπίζω οι παίκτες μας να δώσουν ένα μάθημα στους Ουκρανούς. Στην προσπάθεια αυτή όπως και σε κάθε παιχνίδι μέσα στο θρυλικό Παλέ η απουσία μας κρίνεται απαραίτητη. Σίγουρα το παιχνίδι δεν εξιτάρει αλλά από την στιγμή που παίζει η αγαπημένη μας ομάδα στο πιο θρυλικό μπασκετικό γήπεδο της Ευρώπης όλα τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ!

Λίγα λόγια μπορει να πει κανείς για ένα παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό εκτός έδρας με τις συνθήκες που επικρατούν στην ομάδα μας το τελευταίο χρονικό διάστημα. Αποχωρήσεις, τραυματισμοί και αποχή από τις προπονήσεις δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για να κάνεις την ανάλυση ενός τέτοιου αγώνα. Μάλλον κάπως έτσι το είδε και ο Ίβκοβιτς το παιχνίδι και από την αρχή έδειξε διάθεση να ξεκουράσει βασικούς παίκτες και να δοκιμάσει συστήματα σαν μια καλή προπόνηση. Φυσικά όλα αυτά χωρίς να υπολογίσει ότι απέναντι είχε έναν προπονητή και ένα σύνολο παικτών που δεν τα παρατάνε έτσι εύκολα κάτι που φάνηκε για 30' όπου η ομάδα μας είχε κολλήσει σαν βδέλλα πάνω στον αντίπαλο της και δεν τον άφηνε να ανασάνει.

Μπορεί να μην ξεκινήσαμε τόσο δυνατά και να δώσαμε το δικαίωμα στους παίκτες του Ολυμπιακού να κάνουν δεύτερες επιθέσεις και να βάζουν εύκολους πόντους παίζοντας βόλεϋ κάτω από το καλάθι μας αλλά όσο περνούσε η ώρα έσφιγγε η άμυνα μας και τα αντανακλαστικά στα αμυντικά ριμπάουντ λειτουργούσαν καλύτερα. Βέβαια σε αυτό το ξεκίνημα είχαμε το γνωστό πρόβλημα με τους γκρι όπου σε ένα σεμινάριο διαιτησία για το πως οι σφυρίχτρες μπορούν να καταστρέψουν ένα τόσο ωραίο άθλημα οι βασικοί ψηλοί μας όπως τους ξεκίνησε ο Β.Αλεξανδρής φορτώθηκαν από 3 φάουλ ο καθένας και γενικά ακόμη και η ανάσα μπορούσε να χρεωθεί με φάουλ. Μάλιστα το πόσο αστείοι ήταν για ακόμη μια φορά οι διαιτητές της αναμέτρησης φάνηκε ξεκάθαρα όταν τα φάουλ άρχιζαν να ξεφεύγουν και σε μια προσπάθεια να ισσοροπήσουν τα σφυρίγματα τους από στατιστική πλευρά άρχιζαν να χρεώνουν και τους παίκτες του Ολυμπιακού με κάποια αστεία φάουλ... Με ηγέτη τον Δ. Βεργίνη που πραγματοποίησε ακόμη μια θετική εμφάνιση και όλους τους υπόλοιπους κατά διαστήματα να δίνουν κάποιες λύσεις στην επίθεση για μεγάλο χρονικό διάστημα ήμασταν μέσα στην διεκδίκηση της νίκης. Λογικό όμως όπως ήταν στο δεύτερο ημίχρονο λίγο η κούραση, λίγο η φθορά με τα φάουλ έφεραν αυτό το τελικό 85-66 με τους 19 πόντους διαφοράς να μην αντικατοπτρίζουν την εικόνα του αγώνα και την προσπάθεια των παικτών μας. 

Τώρα βέβαια τι σημασία έχουν όλα αυτά και τι κριτική μπορούμε να ασκήσουμε στον Β.Αλεξανδρή και στους παίκτες του όταν η απάντηση που παίρνουν από τον πρόεδρο της ΚΑΕ για τα ωφειλούμενα της προηγούμενης περιόδου είναι οτι θα πρέπει να μιλήσουν με την νέα διοίκηση(!?!?!?) που θα αναλάβει το καλοκαίρι ότι και να πούμε είναι λίγο... 

Αν και έχουν περάσει λίγες ημέρες μετά την πολυαναμενόμενη γ.σ. της Κοινωνίας Μελών ΑΡΗ(όπως πρέπει να λέμε από εδώ και πέρα την Λέσχη) ακόμη δεν έχουμε κατασταλάξει  για το τι ακριβώς πρέπει να αισθανθούμε για την λύση που μας ανακοίνωσαν στο διοικητικό πρόβλημα της ΚΑΕ ΑΡΗΣ που έχει οδηγήσει την ομάδα μας ίσως στην πιο μαύρη χρονιά της ιστορίας της. Να κλάψουμε ή να γελάσουμε? Γιατί μπορεί βαθμολογικά να υπήρχαν και χειρότερες χρονιές αλλά ποτέ δεν υπήρχε απαξίωση προς τον Αυτοκράτορα σε τόσο μεγάλο βαθμό από τους ίδιους τους Αρειανούς. Και όταν μιλάω για απαξίωση μην νομίζετε ότι αναφέρομαι απλά στην απουσία του κόσμου από το Παλέ αλλά κυρίως στους απουσία των Αρειανών παραγόντων από τις ευθύνες τους απέναντι σε αυτήν την τεράστια ομάδα.  

Και φυσικά όταν ο διαχειριστής, έμμισθος πρόεδρος της ΚΑΕ ΑΡΗΣ ζητά από το Δ.Σ. της Λέσχης να συγκαλέσει συνέλευση ώστε να δοθεί λύση στο διοικητικό πρόβλημα της ΚΑΕ και με περίσσια υπερηφάνεια ο πρόεδρος της Λέσχης μας ανακοινώνει ότι μετά από πρωτοβουλίες του Δ.Σ της Λέσχης βρέθηκε λύση και η λύση είναι η επαναδραστηριοποίηση του Θ.Τζεβελέκη ως επικεφαλής μιας τετραμελούς επιτροπής η οποία με την στήριξη και των υπόλοιπων μετόχων θα προσπαθήσει να πείσει Αρειανούς παράγοντες με κάποια οικονομική επιφάνεια να στηρίξουν οικονομικά την ομάδα. Όταν μάλιστα το επόμενο πρωί 2 από τα μέλη της επιτροπής σωτηρίας έχουν κάνει γνωστό μέσω ανακοίνωσης ότι ποτέ δεν δέχθηκαν να συμμετέχουν στην συγκεκριμένη επιτροπή, δεν σκοπεύουν να το κάνουν και δεν καταλαβαίνουν τον λόγο που εμπλέξανε τα ονόματα τους τότε και ο πιο αφελής μπορεί να καταλάβει ότι εδώ όχι μόνο λύση δεν υπάρχει αλλά το πρόβλημα έχει διογκωθεί ακόμη πιο πολυ. Το πόσο μεγάλα κορόιδα μας θεωρούν όλους εμάς που έχουμε ακόμη την δύναμη να ασχολούμαστε φάνηκε όταν ο κ.Γρανούζης μας τόνισε ότι ο κ.Δαμιανίδης συμφώνησε να υπογράψει ότι αναλαμβάνει την ποινική ευθύνη για χρέη που τυχόν παρουσιαστούν ξαφνικά πέρα από τα βεβαιωμένα, συμφώνησε μαζί με τους μετόχους στην λύση πρωτοδικείου και φυσικά συμφώνησε να αποχωρήσει. Δηλαδή με λίγα λόγια συμφώνησε σε όλα αυτά τα οποία αποτελούσαν αγκάθια τόσο στην περίπτωση της ανάληψης της ομάδας από τον κ.Πάλμα όσο και στην περίπτωση της πρότασης του κ.Γεωργούλη. Όταν και στις 2 περιπτώσεις όλες αυτές οι παραγοντάρες του ΑΡΗ(πρόεδρος Λέσχης, Α.Σ, ΠΑΕ), ρεπόρτερ του ΑΡΗ αλλά και οπαδάρχες είχαν ξεκάθαρες δημόσιες τοποθετήσεις υπέρ του κ.Δαμιανίδη και κατά της λύσης πρωτοδικείου η οποία θα ήταν τεράστιο πισωγύρισμα για τον ΑΡΗ μας... Μάλιστα έπρεπε να διευκρινίσει ο κ.Αρβανίτης ότι εκ των υστέρων συμφωνήθηκαν όλα αυτά και όχι όταν ο κ.Γεωργούλης είχε κάνει την πρόταση του...

Λεπτομέρειες θα μου πείτε... Τι σημασία έχει αν πριν 2 μήνες περίπου ο κ.Δαμιανίδης και οι μέτοχοι είχαν την ίδια στάση και το διοικητικό καθεστώς είχε αλλάξει και όλα τα προβλήματα είχαν μπει σε μια σειρά... Λεπτομέρειες γιατί υπάρχει μια λύση που εμπνέει σιγουριά και έχει την υπογραφή του κ.Τζεβελέκη. Του ανθρώπου που μιλούσε για νοικοκυρεμένο σωματείο ενώ υπήρχαν συσσωρευμένα χρέη από πίσω, του ανθρώπου που και τότε δεν είχε καταφέρει να πείσει κανέναν να σταθεί δίπλα του, του ανθρώπου που όταν αναφερόταν στους παράγοντες που είχαν δημιουργήσει την ΣΑΡΙΣΑ μιλούσε υποτιμητικά και απαξίωνε τα ποσά που έβαζαν μιας και όπως έλεγε ο ίδιος έβαζε πολλαπλάσια από ότι όλοι μαζί. Και όμως από το καλοκαίρι ο ΑΡΗΣ θα αλλάξει σελίδα. Μην ρωτάτε τι θα γίνει σήμερα, αύριο ή μεθαύριο... από το καλοκαίρι όλα θα βρουν τον δρόμο και η Αυτοκρατορία θα ξεκινήσει την αντεπίθεση της...

Εμάς θα μας επιτρέψετε μέχρι να δούμε την επιτροπή σωτηρίας να αναλαμβάνει δράση και η "λύση" να παίρνει σάρκα και οστά να φωνάζουμε δυνατά ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!