Την 5^η συνεχόμενη νίκη του στα πλέιοφς 5-8 πέτυχε η ομάδα μας κόντρα στο Λεβαδειακό κατακτώντας με αυτό το εμφατικό 3-0 την 5^η θέση στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος. Μια 5^η θέση που δεν προσφέρει το ευρωπαϊκό εισιτήριο(όπως άλλες χρονιές) αλλά διατηρεί τον ΑΡΗ στην «βάση» σύμφωνα με τα μπάτζετ και τη δυναμική των ανταγωνιστών του για τις υψηλότερες θέσεις. Η ομάδα έκανε το χρέος της σε αυτή τη σειρά των αγώνων, αυτό όμως που κυριαρχεί στο μυαλό όλων μας εδώ και καιρό είναι το τι μέλλει γενέσθαι την επόμενη ημέρα.

ΠΡΟΣΗΛΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥ

Ο Γρηγορίου εδώ και καιρό έχει βρει το σημείο επαφής με τους παίκτες του, η ομάδα έχει σε αυτή τη σειρά αγώνων μια συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα στην οποία και σήμερα παρέμεινε πιστός από το ξεκίνημα του αγώνα. Είχε κατοχή, είχε πρωτοβουλία, είχε περισσότερη διάθεση να επιτεθεί και να φτιάξει από νωρίς τις προϋποθέσεις για να προηγηθεί. Κουαμέ, Ράτσιτς, Γκαρέ και πάλι Κουαμέ είχαν σημαντικές ευκαιρίες για να κάνουν το 1-0, το δοκάρι και ο γκολκίπερ του Λεβαδειακού κράτησαν το μηδέν. Και όσο το γκολ δεν ερχόταν δυσάρεστες μνήμες από την κανονική διάρκεια της χρονιάς τριγυρνούσαν στη σκέψη μας. Ευτυχώς στην καλή στιγμή του Λεβαδειακού δεν έγινε το 0-1 και ισορροπίες παρέμειναν σταθερές με τον ΑΡΗ μας να έχει τον πρώτο λόγο.

ΚΑΝΤΕΒΕΡΕ Η «ΧΡΥΣΗ ΑΛΛΑΓΗ» ΚΑΙ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΠΕΡΕΘ

Αυτό έλειπε από την ομάδα τόσο στο πρώτο ημίχρονο όσο και στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου δεν ήταν οι ευκαιρίες μιας και είχαμε μπόλικες… αλλά ο παίκτης που θα τις μετουσιώσει σε γκολ.  Και αυτός όπως αποδείχθηκε ήταν ο Καντεβέρε που με το που πέρασε ως αλλαγή στην πρώτη ευκαιρία που του δόθηκε έκανε με κεφαλιά το 1-0 μετά από γλυκιά σέντρα του Γιαννιώτα. Ο ζεστός Καντεβέρε δεν σταμάτησε εκεί. Στο 72’ έδωσε την ασίστ στον Πέρεθ για να πετύχει το πρώτο του γκολ στη χρονιά με ένα πολύ ωραίο διαγώνιο σουτ.  Ένας Πέρεθ από τον οποίο περιμέναμε πολλά περισσότερα από 1 γκολ στο τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς. Περιμέναμε περισσότερα γκολ όπως και περισσότερες ασίστ σαν και αυτή που έδωσε 80’ στον Καντεβέρε για να γράψει το τελικό 3-0. Μια επιβλητική νίκη που όμως θα μπορούσε να είχε πάρει διαφορετική τροπή αν ο Αθανασιάδης δεν φώναζε βροντερό παρών τις ελάχιστες φορές που χρειάστηκε.

ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΤΕΒΕΡΕ

Με 2 γκολ και μία ασίστ  και το πρώτο γκολ σε ένα χρονικό σημείο όπου η ομάδα έμοιαζε να έχει κολλήσει, ο Καντεβέρε έβαλε την υπογραφή του στη σημερινή νίκη. Σε ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια των πλέιοφς ήταν σοβαρός, συγκεντρωμένος και με αποφασιστικότητα κυνηγούσε τη νίκη από το πρώτο λεπτό. Σήμερα αν και είχαμε τις ευκαιρίες από νωρίς ζοριστήκαμε να βρούμε το γκολ αλλά από την στιγμή που το βρήκαμε όλα έγιναν εύκολα. Και για να γίνει εύκολο το παιχνίδι, όλοι έβαλαν το λιθαράκι τους.

Αν όμως δούμε αυτή τη σειρά των αγώνων ξεχωριστά και ψάχνουμε για πρωταγωνιστή αυτός δικαιωματικά είναι ο Γρηγορίου. Που όπως αθόρυβα ήρθε σε έναν άχαρο ρόλο σε μια άκρως δυσάρεστη κατάσταση, έτσι αθόρυβα με τη δουλειά και τον τρόπο του κατάφερε να συμμαζέψει το αγωνιστικό χάλι και να παρακινήσει τους παίκτες του να τελειώσουν την χρονιά με αξιοπρέπεια. Γιατί ο κανόνας σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας και η ολική αγωνιστική διάλυση.  Με τον Γρηγορίου στο τιμόνι όμως η έκπληξη ήταν ευχάριστη και αυτό θα πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.

ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ

Κάτι σαν απολογία… για τη βασανιστική κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος ήταν αυτή η σειρά των πλέιοφς με τον Γρηγορίου και τους παίκτες στο τέλος να κατακτούν την 5^η θέση και να κρατάνε τα προσχήματα. Και όσο αδιάφορο και αν φαντάζει το συγκεκριμένο επίτευγμα αν γυρίσουμε λίγο πίσω το χρόνο θα θυμηθούμε ότι πριν την έναρξη των πλέιοφς τίποτε δεν έδειχνε ότι ο ΑΡΗΣ στην κατάσταση που βρισκόταν ήταν ικανός για να κάνει 5 συνεχόμενες νίκες σε αυτή τη σειρά των αγώνων. Και για αυτή την αλλαγή αξίζει ένα μπράβο ο Γρηγορίου και οι παίκτες του που όχι μόνο δεν πέταξαν λευκή πετσέτα αλλά αντιθέτως παρουσίασαν ένα αισθητά βελτιωμένο σύνολο. Κάπως έτσι με αυτό το 3-0 προσπέρασε στο φινάλε του πρωταθλήματος το «θαύμα της Λιβαδειάς». Πλέον αναμένουμε να ακούσουμε τα πιο ουσιαστικά, τα πιο ευχάριστα.

ΥΓ. Με τα σημερινά δεδομένα και εφόσον το μπάτζετ παραμείνει στα ίδια ή και χαμηλότερα επίπεδα(όπως ακούγεται), αν η επιλογή προπονητή γίνει από τον «κάδο ανακύκλωσης» της εγχώριας αγοράς τότε η λογική λέει ότι ο Γρηγορίου την αξίζει την ευκαιρία του.

Την 3^η συνεχόμενη νίκη του στα πλέιοφς πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας για 2^η φορά τον ΟΦΗ με το «άνετο» 3-1! Πρωταγωνιστή της σημερινής αναμέτρησης, ο Κουαμέ που όπως περίμενε διακαώς την ευκαιρία του. Ασίστ στο πρώτο γκολ , άλλα δύο γκολ στη συνέχεια και ατελείωτα τρεξίματα και κερδισμένες μονομαχίες από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα. Αδιάφορη νίκη αλλά κάθε νίκη του ΑΡΗ προσφέρει χαρά στον κόσμο του είτε μιλάμε για τους λίγους πιστούς που βρέθηκαν σήμερα στο Κλ.Βικελίδης, είτε για όλους όσους προτίμησαν να αφιερώσουν ένα δίωρο «εξ αποστάσεως» στον κιτρινόμαυρο θεό.

ΜΕ ΙΔΙΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΙΔΙΑ ΕΝΔΕΚΑΔΑ

Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια των πλέιοφς έτσι και σε αυτό, ο ΑΡΗΣ μπήκε με ξεκάθαρο στόχο και πλάνο. Η ενδεκάδα είχε μια αλλαγή αλλά η προσέγγιση του αγώνα ήταν ακριβώς η ίδια. Πίεσε από την αρχή ψηλά και προσπάθησε να εξαντλήσει τις ευκαιρίες του αξιοποιώντας την κατοχή του.  Πέρεθ, Γκαρέ και Κουαμε προσπάθησαν να βρουν το γκολ χωρίς επιτυχία. Στο 19’ όμως ο Κουαμέ έστρωσε ωραία στον Γκαρέ για να κάνει το 1-0!  Ένα γρήγορο προβάδισμα σε απόλυτη συμφωνία με την εικόνα των 2 ομάδων.

Ο ΟΦΗ δεν αντέδρασε στο 1-0, αντιθέτως η αυτοπεποίθηση των παικτών μας ανέβηκε στα ύψη και στο 42’ ουσιαστικά κλείδωσε τη νίκη. Ο Ντούντου έβγαλε ωραία σέντρα, ο Κουαμέ πήρε την κεφαλιά και έγραψε το 2-0 πανηγυρίζοντας έντονα ένα γκολ που το ήθελε πάρα πολύ.

ΕΞΙΣΟΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΟ ΤΕΜΠΟ

Το Β ημίχρονο δεν είχε τον ίδιο ρυθμό. Ο ΟΦΗ πήρε λίγο περισσότερα μέτρα στο γήπεδο, οι παίκτες έριξαν την ένταση και για αρκετή ώρα το παιχνίδι κύλησε στο ρελαντί. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την ομάδα μας να ψάξει το τρίτο γκολ με το σουτ του Ράτσιτις όμως να σταματάει στο δοκάρι.  Μια φάση που μας αφύπνισε και από εκείνο το σημείο και μετά ο ΑΡΗΣ μας έδειξε μεγαλύτερο ζήλο για να πετύχει και άλλο γκολ. Γκολ που ήρθε πάλι από τον Κουαμέ στο 79’ μετά από ωραία ασίστ του Πέρεθ.  Το 3-1 από τον ΟΦΗ με ένα ωραίο μακρινό σουτ, απλά διαμόρφωσε το τελικό σκορ.

ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΙ ΚΙΝΗΤΡΟ

Μετά το διπλό στην Κρήτη ο ΑΡΗΣ μας διπλασίασε τις νίκες του με τον αδιάφορο ΟΦΗ κερδίζοντας ακόμη πιο εύκολα αυτή τη φορά.  Το αποτέλεσμα μπορεί να μην αλλάζει τη συνολική γεύση της χρονιάς, αλλά λέει κάτι ουσιαστικό. Εκεί που πολλοί περίμεναν να μπει αδιάφορος, μπήκε σοβαρός, επιθετικός και με διάθεση να επιβληθεί.  Τι να το κάνεις τώρα να μου πεις… αλλά από τη στιγμή που συμβαίνει οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε και να πούμε και ένα μπράβο στον Γρηγορίου και τους παίκτες του. Και την εντελώς ανάποδη εικόνα να είχαν κανείς δεν θα έλεγε τίποτα μιας και αυτό ήταν το αναμενόμενο και το φυσιολογικό βάσει της φετινής πορείας. Αντί όμως για αυτό η ομάδα βρίσκει κίνητρο εκ των έσω και παρουσιάζει μια αξιοπρεπής εικόνα. 2 παιχνίδια έμειναν μακάρι να συνεχίσει έτσι.

ΣΟΒΑΡΟΣ ΣΤΑ ΑΣΟΒΑΡΑ

Ζωντανός στη μάχη της 5^ης θέσης παραμένει ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας ξανά τον ΟΦΗ με 3-1. 2 γκολ και μια ασίστ ο Κουαμέ που έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στην σημερινή νίκη. Μια νίκη χωρίς αντίκρισμα που ναι μεν μας χαροποιεί αλλά μας «προβληματίζει» κιόλας… Γιατί αργήσαμε τόσο για να δείξουμε ένα σοβαρό αγωνιστικό πρόσωπο; Ή μήπως είναι η απουσία του «πρέπει» ο λόγος που βλέπουμε αυτή την εικόνα; Ερωτήματα που ποτέ δεν θα απαντηθούν με σαφήνεια και σύντομα θα πρέπει να ξεχαστούν. Για να ξεχαστούν όμως θα πρέπει να οι φήμες να πάρουν σάρκα και οστά. Διαφορετικά σε 2-3 εβδομάδες πάλι αυτά θα συζητάμε μεταξύ μας.

Ακόμη ένα «ένδοξο» κεφάλαιο προστέθηκε στην τραγωδία της ελληνικής σουπερλίγδας, με τον ΑΡΗ στο σταθερό ρόλο του θύματος της υπόθεσης και τον ευνοημένο όχι κάποιο από τους συνήθεις ύποπτους του αλλά τον Λεβαδειακό… Δεν είναι η πρώτη φορά που το βιώνουμε αλλά είναι μια υπενθύμιση ότι στο ποδοσφαιρικό Ελλαδιστάν ο «κόσμος» και η «επένδυση» για την εύνοια που χαίρουν μόνιμα κάποιες ομάδες δεν παίζουν κανένα απολύτως ρόλο παρά μόνο το «παρασκήνιο». Το παρασκήνιο που σίγουρα δεν θέλει τον ΑΡΗ να πρωταγωνιστεί. Βλέπεις αν ο ΑΡΗΣ ήταν στη θέση του Λεβαδειακού μια ανάσα από την πρώτη 4αδα δεν θα χαριζόταν σε κανέναν. Και αν στο τέλος πάλι ο Παναθηναϊκός κατάφερνε να του την κλέψει με διάφορες μεθοδεύσεις, τουλάχιστον θα φώναζε και θα αντιστεκόταν με όλες του τις δυνάμεις. Αντιθέτως ο Λεβαδειακός το μόνο που φώναξε ήταν «προσπεράστε μας» και αυτό είναι κάτι που εξυπηρετεί τους δυνάστες του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Η ΜΙΚΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΑ ΛΑΘΗ, Η ΜΕΓΑΛΗ Η ΑΝΩΤΕΡΩΤΗΤΑ ΤΟΥ

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ασχοληθούμε αμιγώς με το αγωνιστικό σκέλος αν και θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για την παράλογη οπισθοχώρηση κόντρα σε μια ομάδα που ξέρει μόνο να παίζει επίθεση, την βιαστική αλλαγή του Ράτσιτς, το φαινόμενο Τεχέρο και τις αλλαγές που δεν «ακούμπησαν». Σε ένα παιχνίδι όμως όπου ο ΑΡΗΣ όχι μόνο δεν πήρε σφύριγμα αλλά είχε σωρεία ανάποδων υποδείξεων, ένα ακυρωθέν γκολ και μια κόκκινη που «ξεχάστηκε» κατάφερε να μην λυγίσει και να διεκδικήσει μέχρι το τέλος(που σφυρίχτηκε βιαστικά βιαστικά μη γίνει καμία στραβή) τη νίκη. Νίκη που δεν την πήρε λόγω της ατυχίας του με τα 3 δοκάρια αλλά και της εγκληματικής διαιτησίας που από το πρώτο μέχρι το τελευταίο σφύριγμα της λήξης έκανε ότι μπορούσε για να μην κερδίσουμε. Και δυστυχώς για εμάς τα κατάφερε.

ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΕΦΑΛΙ

Ο ΑΡΗΣ στη Λειβαδιά ήταν καλύτερος του αντιπάλου του, πέτυχε 2 γκολ μέτρησε το 1, είχε 3 δοκάρια και το μοναδικό λάθος που έκανε ήταν να οπισθοχωρήσει περισσότερο από όσο θα έπρεπε στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου.  Δύσκολα όμως θα έφευγε με τη νίκη μιας και απέναντι του είχε μια αποφασισμένη συμμορία με αρχηγό τον Παπαπέτρου να σφυρίζει διαρκώς ανάποδα, τους βοηθούς του που βιαστικά και λανθασμένα μόνο για εμάς σήκωναν σημαιάκι και έναν Κουμπαράκη στο VAR που με έναν σουπερλιγδάτο τρόπο κατάφερε να ακυρώσει ένα πολύ ωραίο γκολ αλλά σε όλες τις υπόλοιπες φάσεις υπέρ του ΑΡΗ δεν έβλεπε τίποτα.  Κρίμα και ντροπή για το κατακαημένο ελληνικό ποδόσφαιρο που παραμένει άρρωστο χωρίς ελπίδα γιατρειά…

ΥΓ. Κουράζει η επανάληψη αλλά μοναδική απάντηση σε όλα αυτή τη δυσωδία αλλά και στα «διοικητικά» που μας ταλαιπωρούν είναι η συσπείρωση και η στήριξη της ομάδας μας. Η απαξίωση δεν προσφέρει τίποτα. Ούτε την ομάδα βοηθάει να σηκώσει κεφάλι, ούτε δελεάζει τον «μεγαλοεπενδυτή» για να πλησιάσει.