Την 5^η συνεχόμενη νίκη του στα πλέιοφς 5-8 πέτυχε η ομάδα μας κόντρα στο Λεβαδειακό κατακτώντας με αυτό το εμφατικό 3-0 την 5^η θέση στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος. Μια 5^η θέση που δεν προσφέρει το ευρωπαϊκό εισιτήριο(όπως άλλες χρονιές) αλλά διατηρεί τον ΑΡΗ στην «βάση» σύμφωνα με τα μπάτζετ και τη δυναμική των ανταγωνιστών του για τις υψηλότερες θέσεις. Η ομάδα έκανε το χρέος της σε αυτή τη σειρά των αγώνων, αυτό όμως που κυριαρχεί στο μυαλό όλων μας εδώ και καιρό είναι το τι μέλλει γενέσθαι την επόμενη ημέρα.

ΠΡΟΣΗΛΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥ

Ο Γρηγορίου εδώ και καιρό έχει βρει το σημείο επαφής με τους παίκτες του, η ομάδα έχει σε αυτή τη σειρά αγώνων μια συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα στην οποία και σήμερα παρέμεινε πιστός από το ξεκίνημα του αγώνα. Είχε κατοχή, είχε πρωτοβουλία, είχε περισσότερη διάθεση να επιτεθεί και να φτιάξει από νωρίς τις προϋποθέσεις για να προηγηθεί. Κουαμέ, Ράτσιτς, Γκαρέ και πάλι Κουαμέ είχαν σημαντικές ευκαιρίες για να κάνουν το 1-0, το δοκάρι και ο γκολκίπερ του Λεβαδειακού κράτησαν το μηδέν. Και όσο το γκολ δεν ερχόταν δυσάρεστες μνήμες από την κανονική διάρκεια της χρονιάς τριγυρνούσαν στη σκέψη μας. Ευτυχώς στην καλή στιγμή του Λεβαδειακού δεν έγινε το 0-1 και ισορροπίες παρέμειναν σταθερές με τον ΑΡΗ μας να έχει τον πρώτο λόγο.

ΚΑΝΤΕΒΕΡΕ Η «ΧΡΥΣΗ ΑΛΛΑΓΗ» ΚΑΙ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΠΕΡΕΘ

Αυτό έλειπε από την ομάδα τόσο στο πρώτο ημίχρονο όσο και στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου δεν ήταν οι ευκαιρίες μιας και είχαμε μπόλικες… αλλά ο παίκτης που θα τις μετουσιώσει σε γκολ.  Και αυτός όπως αποδείχθηκε ήταν ο Καντεβέρε που με το που πέρασε ως αλλαγή στην πρώτη ευκαιρία που του δόθηκε έκανε με κεφαλιά το 1-0 μετά από γλυκιά σέντρα του Γιαννιώτα. Ο ζεστός Καντεβέρε δεν σταμάτησε εκεί. Στο 72’ έδωσε την ασίστ στον Πέρεθ για να πετύχει το πρώτο του γκολ στη χρονιά με ένα πολύ ωραίο διαγώνιο σουτ.  Ένας Πέρεθ από τον οποίο περιμέναμε πολλά περισσότερα από 1 γκολ στο τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς. Περιμέναμε περισσότερα γκολ όπως και περισσότερες ασίστ σαν και αυτή που έδωσε 80’ στον Καντεβέρε για να γράψει το τελικό 3-0. Μια επιβλητική νίκη που όμως θα μπορούσε να είχε πάρει διαφορετική τροπή αν ο Αθανασιάδης δεν φώναζε βροντερό παρών τις ελάχιστες φορές που χρειάστηκε.

ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΤΕΒΕΡΕ

Με 2 γκολ και μία ασίστ  και το πρώτο γκολ σε ένα χρονικό σημείο όπου η ομάδα έμοιαζε να έχει κολλήσει, ο Καντεβέρε έβαλε την υπογραφή του στη σημερινή νίκη. Σε ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια των πλέιοφς ήταν σοβαρός, συγκεντρωμένος και με αποφασιστικότητα κυνηγούσε τη νίκη από το πρώτο λεπτό. Σήμερα αν και είχαμε τις ευκαιρίες από νωρίς ζοριστήκαμε να βρούμε το γκολ αλλά από την στιγμή που το βρήκαμε όλα έγιναν εύκολα. Και για να γίνει εύκολο το παιχνίδι, όλοι έβαλαν το λιθαράκι τους.

Αν όμως δούμε αυτή τη σειρά των αγώνων ξεχωριστά και ψάχνουμε για πρωταγωνιστή αυτός δικαιωματικά είναι ο Γρηγορίου. Που όπως αθόρυβα ήρθε σε έναν άχαρο ρόλο σε μια άκρως δυσάρεστη κατάσταση, έτσι αθόρυβα με τη δουλειά και τον τρόπο του κατάφερε να συμμαζέψει το αγωνιστικό χάλι και να παρακινήσει τους παίκτες του να τελειώσουν την χρονιά με αξιοπρέπεια. Γιατί ο κανόνας σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας και η ολική αγωνιστική διάλυση.  Με τον Γρηγορίου στο τιμόνι όμως η έκπληξη ήταν ευχάριστη και αυτό θα πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.

ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ

Κάτι σαν απολογία… για τη βασανιστική κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος ήταν αυτή η σειρά των πλέιοφς με τον Γρηγορίου και τους παίκτες στο τέλος να κατακτούν την 5^η θέση και να κρατάνε τα προσχήματα. Και όσο αδιάφορο και αν φαντάζει το συγκεκριμένο επίτευγμα αν γυρίσουμε λίγο πίσω το χρόνο θα θυμηθούμε ότι πριν την έναρξη των πλέιοφς τίποτε δεν έδειχνε ότι ο ΑΡΗΣ στην κατάσταση που βρισκόταν ήταν ικανός για να κάνει 5 συνεχόμενες νίκες σε αυτή τη σειρά των αγώνων. Και για αυτή την αλλαγή αξίζει ένα μπράβο ο Γρηγορίου και οι παίκτες του που όχι μόνο δεν πέταξαν λευκή πετσέτα αλλά αντιθέτως παρουσίασαν ένα αισθητά βελτιωμένο σύνολο. Κάπως έτσι με αυτό το 3-0 προσπέρασε στο φινάλε του πρωταθλήματος το «θαύμα της Λιβαδειάς». Πλέον αναμένουμε να ακούσουμε τα πιο ουσιαστικά, τα πιο ευχάριστα.

ΥΓ. Με τα σημερινά δεδομένα και εφόσον το μπάτζετ παραμείνει στα ίδια ή και χαμηλότερα επίπεδα(όπως ακούγεται), αν η επιλογή προπονητή γίνει από τον «κάδο ανακύκλωσης» της εγχώριας αγοράς τότε η λογική λέει ότι ο Γρηγορίου την αξίζει την ευκαιρία του.

Την 3^η συνεχόμενη νίκη του στα πλέιοφς πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας για 2^η φορά τον ΟΦΗ με το «άνετο» 3-1! Πρωταγωνιστή της σημερινής αναμέτρησης, ο Κουαμέ που όπως περίμενε διακαώς την ευκαιρία του. Ασίστ στο πρώτο γκολ , άλλα δύο γκολ στη συνέχεια και ατελείωτα τρεξίματα και κερδισμένες μονομαχίες από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα. Αδιάφορη νίκη αλλά κάθε νίκη του ΑΡΗ προσφέρει χαρά στον κόσμο του είτε μιλάμε για τους λίγους πιστούς που βρέθηκαν σήμερα στο Κλ.Βικελίδης, είτε για όλους όσους προτίμησαν να αφιερώσουν ένα δίωρο «εξ αποστάσεως» στον κιτρινόμαυρο θεό.

ΜΕ ΙΔΙΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΙΔΙΑ ΕΝΔΕΚΑΔΑ

Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια των πλέιοφς έτσι και σε αυτό, ο ΑΡΗΣ μπήκε με ξεκάθαρο στόχο και πλάνο. Η ενδεκάδα είχε μια αλλαγή αλλά η προσέγγιση του αγώνα ήταν ακριβώς η ίδια. Πίεσε από την αρχή ψηλά και προσπάθησε να εξαντλήσει τις ευκαιρίες του αξιοποιώντας την κατοχή του.  Πέρεθ, Γκαρέ και Κουαμε προσπάθησαν να βρουν το γκολ χωρίς επιτυχία. Στο 19’ όμως ο Κουαμέ έστρωσε ωραία στον Γκαρέ για να κάνει το 1-0!  Ένα γρήγορο προβάδισμα σε απόλυτη συμφωνία με την εικόνα των 2 ομάδων.

Ο ΟΦΗ δεν αντέδρασε στο 1-0, αντιθέτως η αυτοπεποίθηση των παικτών μας ανέβηκε στα ύψη και στο 42’ ουσιαστικά κλείδωσε τη νίκη. Ο Ντούντου έβγαλε ωραία σέντρα, ο Κουαμέ πήρε την κεφαλιά και έγραψε το 2-0 πανηγυρίζοντας έντονα ένα γκολ που το ήθελε πάρα πολύ.

ΕΞΙΣΟΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΟ ΤΕΜΠΟ

Το Β ημίχρονο δεν είχε τον ίδιο ρυθμό. Ο ΟΦΗ πήρε λίγο περισσότερα μέτρα στο γήπεδο, οι παίκτες έριξαν την ένταση και για αρκετή ώρα το παιχνίδι κύλησε στο ρελαντί. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την ομάδα μας να ψάξει το τρίτο γκολ με το σουτ του Ράτσιτις όμως να σταματάει στο δοκάρι.  Μια φάση που μας αφύπνισε και από εκείνο το σημείο και μετά ο ΑΡΗΣ μας έδειξε μεγαλύτερο ζήλο για να πετύχει και άλλο γκολ. Γκολ που ήρθε πάλι από τον Κουαμέ στο 79’ μετά από ωραία ασίστ του Πέρεθ.  Το 3-1 από τον ΟΦΗ με ένα ωραίο μακρινό σουτ, απλά διαμόρφωσε το τελικό σκορ.

ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΙ ΚΙΝΗΤΡΟ

Μετά το διπλό στην Κρήτη ο ΑΡΗΣ μας διπλασίασε τις νίκες του με τον αδιάφορο ΟΦΗ κερδίζοντας ακόμη πιο εύκολα αυτή τη φορά.  Το αποτέλεσμα μπορεί να μην αλλάζει τη συνολική γεύση της χρονιάς, αλλά λέει κάτι ουσιαστικό. Εκεί που πολλοί περίμεναν να μπει αδιάφορος, μπήκε σοβαρός, επιθετικός και με διάθεση να επιβληθεί.  Τι να το κάνεις τώρα να μου πεις… αλλά από τη στιγμή που συμβαίνει οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε και να πούμε και ένα μπράβο στον Γρηγορίου και τους παίκτες του. Και την εντελώς ανάποδη εικόνα να είχαν κανείς δεν θα έλεγε τίποτα μιας και αυτό ήταν το αναμενόμενο και το φυσιολογικό βάσει της φετινής πορείας. Αντί όμως για αυτό η ομάδα βρίσκει κίνητρο εκ των έσω και παρουσιάζει μια αξιοπρεπής εικόνα. 2 παιχνίδια έμειναν μακάρι να συνεχίσει έτσι.

ΣΟΒΑΡΟΣ ΣΤΑ ΑΣΟΒΑΡΑ

Ζωντανός στη μάχη της 5^ης θέσης παραμένει ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας ξανά τον ΟΦΗ με 3-1. 2 γκολ και μια ασίστ ο Κουαμέ που έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στην σημερινή νίκη. Μια νίκη χωρίς αντίκρισμα που ναι μεν μας χαροποιεί αλλά μας «προβληματίζει» κιόλας… Γιατί αργήσαμε τόσο για να δείξουμε ένα σοβαρό αγωνιστικό πρόσωπο; Ή μήπως είναι η απουσία του «πρέπει» ο λόγος που βλέπουμε αυτή την εικόνα; Ερωτήματα που ποτέ δεν θα απαντηθούν με σαφήνεια και σύντομα θα πρέπει να ξεχαστούν. Για να ξεχαστούν όμως θα πρέπει να οι φήμες να πάρουν σάρκα και οστά. Διαφορετικά σε 2-3 εβδομάδες πάλι αυτά θα συζητάμε μεταξύ μας.

Υπάρχουν παιχνίδια που σε αδικούν ή απλά η μπάλα δεν σε θέλει, υπάρχουν και παιχνίδια σαν το σημερινό όπου μόνος σου βγάζεις τα μάτια σου. Ο ΑΡΗΣ αδίκησε μόνος του τον εαυτό του. Έχασε ένα πέναλτι στην αρχή, έμεινε με 10 παίκτες από το 40’ πάνω που άγγιξε το γκολ, ξαναέχασε τις ευκαιρίες που του δόθηκαν αλλά και ένα ακόμη  πέναλτι για να καταφέρει στο τέλος να κατακτήσει άλλο ένα Χ! Παιχνίδι με ιδιαίτερες συγκινήσεις και ένα αυτομαστίγωμα από αυτά που «αντέχουν» στον χρόνο.

ΠΕΤΑΞΕ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΕ ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΗ ΘΕΣΗ

Η ομάδα μπήκε στο παιχνίδι με διάθεση να επιβάλει ρυθμό αν και η πίεση στον αντίπαλο δεν ήταν αυτή που έπρεπε . Ο Δώνης από τα πρώτα λεπτά έδειχνε ορεξάτος και μόλις στο 7’ χάρη σε μια ωραία κούρσα του κέρδισε το  καθαρό πέναλτι. . Αντί όμως να αρπάξουμε την ευκαιρία για ένα γρήγορο γκολ, ο Ράτσιτς έστειλε την μπάλα δίπλα από το δεξί δοκάρι του Γκουγκεσασβίλι.

Παρόλα αυτά η ομάδα συνέχισε να έχει την πρωτοβουλία, να βρίσκει προϋποθέσεις και να φτιάχνει φάσεις. Ο Πέρεθ και Δώνης προσπαθούσαν να γίνουν απειλητικοί αλλά κάπου στο τέλος δεν έβρισκαν τα στηρίγματα που ήθελαν και σπαταλούσαν τις στιγμές τους. Στο 39’ η φάση του αγώνα… με την κεφαλιά του Καντεβέρε και  τη σπουδαία επέμβαση του τερματοφύλακα, το νέο τελείωμα του Δώνη, 2^η  απόκρουση και στην προσπάθειά του να στείλει την μπάλα στα δίχτυα ο Γκαρέ βρήκε κεφάλι και δέχθηκε κόκκινη κάρτα.

ΜΕ ΔΕΚΑ ΠΑΙΚΤΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ

Κόντρα σε ότι περιμέναμε ο ΑΡΗΣ μας μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο πιο αποφασισμένος. Στο 46’ ο Καντεβέρε άγγιξε ξανά το γκολ με γυριστό μέσα από την περιοχή, αλλά ο Γκουγκεσασβίλι πρόσθεσε άλλη μια εκπληκτική απόκρουση. Ο ΑΡΗΣ παρέμεινε ψηλά, προσπαθούσε να κλέψει μπάλες στον χώρο του κέντρου για να απειλήσει και όσο περνούσε η ώρα, τόσο μεγάλωνε η αίσθηση ότι το παιχνίδι θα κριθεί στο γκολ. Γκολ που θα μπορούσαμε να είχαμε βρει στο 75’ από το δεύτερο κερδισμένο πέναλτι χάρη στον δραστήριο Γιαννιώτα που είχε περάσει στο Β μέρος στο παιχνίδι.  Την εκτέλεση ανέλαβε ο Μορόν και για πρώτη φορά από τότε που ήρθε στην χώρα μας αστόχησε, στέλνοντας την μπάλα στο οριζόντιο δοκάρι. Δεύτερο πέναλτι χαμένο, δεύτερη ευκαιρία να κερδίσεις στα σκουπίδια. Η συνέχεια μέχρι το σφύριγμα της λήξης είχε εκνευρισμό, κάποιες κακές επιλογές στο transition και έναν αδικαιολόγητο πανικό που ευτυχώς δεν μας στοίχισε.  

ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΓΙΑΤΡΕΙΑ

Το εύκολο θα ήταν να μιλήσουμε για γκίνια. Να πούμε ότι δεν γίνεται να χάνεις δύο πέναλτι στο ίδιο παιχνίδι, να παίζεις με δέκα από το 40’ αντί να κάνεις το 1-0… Ναι, όλα αυτά ακούγονται βολικά. Αλλά δεν λένε όλη την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι ο ΑΡΗΣ από το περασμένο καλοκαίρι δείχνει μια βαθιά αδυναμία να μετατρέψει την πίεση σε αποτέλεσμα. Μάλιστα πολλές φορές όπως και σήμερα αργεί χαρακτηριστικά για να ασκήσει την πίεση που πρέπει. Και όταν βρίσκει τις στιγμές του δεν έχει την διάγευια και την αυτοπεποίθηση για να τελειώσει τις φάσεις.

Η παρουσία του Γρηγορίου, οι μεταγραφές του Ιανουαρίου και η επιστροφή των τραυματιών έχει βελτιώσει την εικόνα. Ωστόσο η ομάδα συνεχίζει να ποντάρει περισσότερο σε σπασμωδικές ενέργειες σε μία δυο φάσεις  παρά σε μια επιθετική λειτουργία πιο κυριαρχική από τη σέντρα που θα απαιτεί τα γκολ και τη νίκη. Και αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα μπας και οι μαθηματικές ελπίδες για την 5^η θέση γίνουν και ρεαλιστικές.

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΣ

Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για αυτό που παρακολουθήσαμε, παρά μόνο προβληματισμός για τη συνέχεια. Σήμερα είχες δύο πέναλτι κόντρα σε ένα αδύναμο αντίπαλο που ούτε καν όταν έπαιζε με παίκτη παραπάνω δεν σε τρόμαζε. Και όταν χάνεις τέτοιες ευκαιρίες για να πάρεις ένα τρίποντο ύστερα από τόσο καιρό τότε το μόνο που σου απομένει είναι ένα συναίσθημα μιζέριας που ανακυκλώνεται. Κουράγιο μας…

ΥΓ. Η επανεμφάνιση του Βοριαζίδη ήταν η όαση χαράς στην έρημο της θλίψης που χαθήκαμε σήμερα.

Με 0 βαθμούς και 2 τραυματισμούς επιστρέφει ο ΑΡΗΣ μας στη Θεσσαλόνικη, από ένα παιχνίδι όπου μπορούσε να είχε κερδίσει περισσότερα αλλά όπως φάνηκε η πορεία του ήταν «προδιαγραμμένη». Η ομάδα έδειξε στις φάσεις των 2 γκολ αργά αντανακλαστικά και το πλήρωσε. Όταν όμως βρήκε τα πατήματα της και αποφάσισε να αντιδράσει έπεσε πάνω στον Μπόγκναρ και τον VAR όπου δεν είδαν τίποτα ούτε στο 3-1 αλλά ούτε και στο πέναλτι πάνω στον Αλφαρελά. Επιβεβαιώνοντας ότι τα «πλάνα» στον θαυμαστό κόσμο της σουπελίγδας δεν χαλάνε, όπως και αυτό το 1-4 με τον Παναθηναϊκό μέσα.

ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΔΡΑΝΕΙΑ

Η επιστροφή του Μεντίλ στο αριστερό άκρο μετά από τέσσερις μήνες, η επαναφορά του Αθανασιάδη κάτω από τα δοκάρια και ο νέος ρόλος του Γκαρέ πίσω από τον Καντεβέρε έδειχναν ότι ο Γρηγορίου ήθελε να διαχειριστεί διαφορετικά τα πράγματα από τον προκάτοχο του. Στην πράξη, όμως, το ξεκίνημα θύμιζε μια από τα ίδια. Οι αντίπαλοι μας μπήκαν πιο έτοιμοι, πιο συγκεντρωμένοι και εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την αδράνεια της άμυνας μας για να προηγηθούν μόλις στο 9’ από μια στημένη φάση.

 Από εκεί και μετά η ομάδα μας πήρε κατοχή και μέτρα στο γήπεδο,  με καλή κυκλοφορία από τον άξονα. Στο 27’ ο Καντεβέρε με ανάποδο ψαλίδι άγγιξε το γκολ της χρονιάς, όμως η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι. Ήταν η φάση που θα μπορούσε να αλλάξει όλο το ματς αλλά δεν μας βγήκε. Ο ΑΡΗΣ συνέχισε να πιέζει και να απειλεί αλλά με αρκετή επιπολαιότητα στην τελική απόφαση.

ΑΡΓΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ, ΔΥΝΑΤΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ

Το Β ημίχρονο ξεκίνησε με την ομάδα μας να μπαίνει δυνατά. Και όπως μας συνηθίζει ο ΑΡΗΣ στις καλές στιγμές του που αρχίζει να σε πείθει ότι κάτι μπορεί να κάνει… στο τέλος έρχεται το «ανάποδο» γκολ. Πάλι αργά αντανακλαστικά από την άμυνα μας, κακή τοποθέτηση του Φρίντεκ και ο Ταμπόρδα σχεδόν ανενόχλητος έκανε το 2-0. Κόντρα στη ροή του αγώνα.

Κόντρα όμως σε ότι παρακολουθούμε από την αρχή της χρονιάς, η ομάδα μας όχι μόνο δεν εγκατέλειψε τη μάχη αλλά πείσμωσε ακόμη περισσότερο. Ένα πείσμα που μετουσίωσε σε γκολ ο Ράτσιτς με μια σουτάρα για το 2-1 στο 72’. Σε μια φάση διαρκείας όπου το VAR τη γύρισε πολύ πίσω για να πείσει τον Μπόγκναρ να το ακυρώσει για ένα ακόμη «touch». Τελικά ο Μπόγκναρ είδε το οφθαλμοφανές και καταμέτρησε το γκολ.

Προφανώς και αυτή η απόφαση του Μπόγκναρ σε συνδυασμό με την ανεβασμένη απόδοση μας σήμανε συναγερμό εκεί στο VAR μιας και οι εντολές που είχαν εξαρχής ήταν ξεκάθαρες. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να είναι στο 1-4 και για να γίνει αυτό πρέπει να κερδίσει. Δεν εξηγείται αλλιώς το να μην το βλέπουν καν στο VAR το 3-1 του Τεττέη που ρίχνει κάτω τον Αθανασιάδη για να του φύγει η μπάλα ή την ανατροπή του Αλφαρελά από τον τερματοφύλακα. Δεν μιλάμε για φάσεις που μπορούν να ερμηνευτούν ποικιλοτρόπως. Ξεκάθαρες φάσεις, ξεκάθαρη αλλοίωση αποτελέσματος.

ΘΕΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΒΑΣΕΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΚΟΜΗ

Στο ντεμπούτο του Γρηγορίου η ομάδα μας δεν έκανε το τέλειο ματς. Πλήρωσε την αδράνεια στο πρώτο γκολ και τα αργά αντανακλαστικά στο δεύτερο ημίχρονο. Δεν ήταν όμως για 3-1 το παιχνίδι. Ίσως για πρώτη φορά φέτος είδαμε αντίδραση με διάρκεια. Είδαμε έναν ΑΡΗ να πεισμώνει και να ανεβάζει και άλλο την ένταση. Είδαμε παίκτες να κουβαλάνε την μπάλα και να την προωθούν μπροστά με ταχύτητα.  Προφανώς και η ομοιογένεια  απουσιάζει σε αυτό το σύνολο αλλά δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετική η κατάσταση με όλα όσα έχουν συμβεί φέτος. Είχαμε όμως τις στιγμές μας, είχαμε και αυτά που μας έκλεψαν. Η συνέχεια θα δείξει αν σήμερα ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα έγινε μια νέα αρχή ή απλά είδαμε ένα ψυχολογικό boost από την αλλαγή προπονητή που μέχρι το επόμενο παιχνίδι θα έχει εξασθενίσει. Στο επόμενο και στα επόμενα που θα κριθεί πλέον και η συμμετοχή μας στο 5-8.

ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΜΝΗΜΕΣ ΦΡΑΠΑΡ

Ξύπνησαν μνήμες από τον τελικό του Βόλου και την Φραπάρ σήμερα, με τον διαιτητή Μπόγκναρ και το VAR να διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Παρά τα λάθη του, ο ΑΡΗΣ μας αντέδρασε και πάλεψε   μέχρι να τον «τελειώσουν». Μπορεί πάλι να χάναμε, μπορεί να έληγε Χ, μπορεί και να κερδίζαμε. Υποθετικά πάντα μιας και στη σκληρή πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου αυτά δεν αφήνονται στη τύχη. Και αυτό είναι που απογοητεύει περισσότερο. Όχι η ήττα, αλλά το ότι δεν σου επετράπη να διεκδικήσεις αυτό που αξίζεις μέχρι το τέλος.

ΥΓ. Το ότι συμβαίνουν αυτά στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν είναι κάποιου είδους δικαιολογία για να μην κάνεις αυτά που πρέπει να κάνεις σωστά ως σύλλογος και να μην παλεύεις με όλες τις δυνάμεις σου σε κάθε παιχνίδι. Δεν χάνονται όμως μόνο από τα δικά μας λάθη οι τίτλοι και οι στόχοι. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αναγνωρίζουμε όποτε συμβαίνει ανεξάρτητα από την αγωνιστική κατάσταση της ομάδας μας.

ΥΓ2. Διαχρονικά η μοναδική αντίδραση του Αρειανού σε αυτή τη δυσωδία ήταν, είναι και θα είναι η συσπείρωση γύρω από την ομάδα. Η απαξίωση της ομάδας από τον ίδιο της τον κόσμο, είναι βούτυρο στο ψωμί τους.