Μπορεί ο πρώην πρόεδρος Θ.Τζεβελέκης με τεράστιες δόσεις ρεαλισμού(από αυτόν που έφερε στον ΑΡΗ) να είπε ξεκάθαρα ότι η ομάδα μας θα πρέπει να ασχοληθεί με τον επόμενο αντίπαλο στην μάχη για την 3η θέση παρόλα αυτά πολλοί από εμάς δεν θα συμφωνήσουν μαζί του μιας και ο ΑΡΗΣ μας(ακόμη και ο φετινός) δεν είναι τόσο κακή ομάδα που να μην μπορεί να κοιτάξει στα μάτια αντιπάλους σαν τον Ολυμπιακό ούτε καν για ένα δεκάλεπτο. Μια εφημερίδα είχε τίτλο για τα πρώτα παιχνίδια της ημιτελικής φάσης "Ούτε για προπόνηση..." κάτι που όπως προσβάλλει κάθε Αρειανό θα πρέπει να προσβάλλει και κάθε στέλεχος που αποτελεί την ομάδα του ΑΡΗ. Είτε μιλάμε για προπονητή είτε για παίκτες είτε για παράγοντες σαν τον κ.Τζεβελέκη που με την απεγνωσμένη προσπάθεια να φανούν πετυχημένη έριξαν τον ΑΡΗ αρκετά επίπεδα κάτω ώστε από εκεί χαμηλά να έχει κάποιους στόχους για να κατακτήσει. Στόχοι όπως είναι η είσοδος στην 4άδα, η έξοδος στην Ευρωλίγκα και μετέπειτα η πρόκριση στο Τοπ16... Μίζερη νοοτροπία που δεν πρέπει όχι απλά να ακούγεται αλλά να μην περνάει ούτε καν από το μυαλό μας. Αυτές οι δηλώσεις και το σκεπτικό τους έφεραν τον ΑΡΗ και τον κόσμο του να αγωνιά για το αν θα προκριθεί κόντρα στο διαλυμένο Μαρούσι... Και φυσικά εάν κάποιος θεωρεί ότι η νοοτροπία των μεγαλομετόχων της ΚΑΕ ΑΡΗΣ δεν "περνάει" και πιο χαμηλά και φτάνει μέχρι και στους παίκτες είναι γελασμένοι. Άλλωστε η εικόνα μιλάει από μόνη της και αυτό που είδαμε την Πέμπτη στο ΣΕΦ δεν ήταν μια παντοδύναμη ομάδα κόντρα σε μια μέτρια ομάδα αλλά μια δυνατή, σοβαρή και ψυχωμένη ομάδα κόντρα σε ένα μάτσο αδιάφορους παίκτες που δεν θίγεται ο μπασκετικός τους εγωισμός ακόμη και όταν διασύρονται με διαφορές που ξεπερνάνε τους 30 πόντους. Φυσικά όλοι εμείς που αρρωσταίνουμε με αυτές τις καταστάσεις δεν ξενερώνουμε ποτέ και η θέση μας στο Παλέ είναι καπαρωμένη ανεξάρτητα από την πίκρα που γευτήκαμε. Ούτε αναλύσεις χρειάζονται ούτε τίποτα ιδιαίτερα. Απλά λίγο φιλότιμο... Ραντεβού στο Παλέ στις 17.00 για να τους δείξουμε σε εχθρούς και φίλους ότι τουλάχιστον ο Αρειανός οπαδός ανεξάρτητα από την ομάδα που τον εκπροσωπεί πάνω στο παρκέ είναι μαχητής και έχει και φιλότιμο!

Την διαφορά δυναμικότητας μεταξύ του ΑΡΗ και του Ολυμπιακού την γνωρίζουμε πολύ καλά και δεν χρειάζεται να την ξανατονίσουμε για ακόμη μια φορά. Ότι ο Ολυμπιακός βρέθηκε σε εξαιρετική ημέρα συνέχεια της καλής παρουσίας  που είχε στον τελικό του κυπέλλου είναι κάτι που όλοι θα πρέπει να αναγνωρίσουμε επίσης.  Όμως το ότι οι παίκτες μας για μια ακόμη φορά μέσα σε δέκα λεπτά αποφασίσανε ότι δεν υπάρχει λόγος να παλέψουν το παιχνίδι ή έστω να σώσουν τα προσχήματα είναι κάτι που δύσκολα μπορούμε να παραβλέψουμε και ακόμη πιο δύσκολο να αφουγκραστούμε. Δεν είναι δυνατόν να λέγεσαι ΑΡΗΣ και μέσα σε 10' να παρουσιάζεις μια εικόνα του στυλ "άντε να τελειώνουμε να πάμε στα σπίτια μας". Ωραίες οι δηλώσεις που ακούγαμε τον τελευταίο καιρό περί ιστορίας του μπασκετικού ΑΡΗ, περί παικτών μαχητών και προπονητή που οργανώνει την δική του "επανάσταση", όλοι τους γουστάραμε γιατί κάπως έτσι πρέπει να σκέφτεται και να μιλάει όποιος έχει σχέση με τον ΑΡΗ. Αυτό όμως που οφείλει να κάνει κάθε παίκτης που φοράει την φανέλα του ΑΡΗ είναι αυτά τα λόγια να τα αποδείξει και με πράξεις μέσα στο γήπεδο με την ιδιαίτερη διάθεση που θα δείξει πάνω στο παρκέ. Το ίδιο ισχύει και για τον προπονητή που έχει την ευθύνη να κοιτάξει τους παίκτες του στα μάτια να δει ποιανού γυαλίζουν  και να τους ρωτήσει ποιος έχει την όρεξη και τα αρ@@δια να παίξει κόντρα σε έναν πιο δυνατό αντίπαλο με σκοπό να δείξει σε όλους ότι εδώ έχουμε μια σειρά ημιτελικών αγώνων ανάμεσα σε 2 καλές ομάδες και όχι ανάμεσα σε μια πολύ καλή ομάδα και μια παρέα του ποσειδωνίου που κατέβηκε να κάνει το χαβαλέ και να περάσει 2 ώρες ευχάριστα ανεξάρτητα από την έκβαση του παιχνιδιού.  Ποιος γουστάρει να τιμήσει την φανέλα που φοράει και να αναγκάσει όλους αυτούς που ειρωνικά(αλλά ως ένα βαθμό δικαιολογημένα) μιλάνε για αγώνες προετοιμασίας ενόψει των αναμετρήσεων για την 1η και την 3η θέση στην επόμενη φάση των πλέιοφς.  Δεν μπορώ να καταλάβω το κόμπλεξ που βγάζει εδώ και χρόνια ο ΑΡΗΣ όταν αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό και δυσκολεύομαι να καταλάβω πως αθλητές που ιδρώνουν μέσα στο γήπεδο αρέσκονται στο να γίνονται οι "κώνοι" στην προπόνηση των αντιπάλων.  Ούτε έναν δεν είδα από την ομάδα μας να έχει εκνευριστεί με αυτό που βιώσαμε σήμερα. Όλοι λειτουργούσαν σαν μην συνέβαινε τίποτα. Άλλη μια απογοήτευση από τον Λ.Σούμποτιτς που ελπίζαμε ότι τουλάχιστον αυτός θα καταλάβαινε τι σημαίνει για όλους εμάς αυτά τα παιχνίδια και ποια η διαφορά του να χάνεις με κατεβασμένα τα χέρια(και τα βρακιά) από το να παλεύεις με όλες τις δυνάμεις σου για 40' και ας χάσεις με 30 πόντους επειδή ο αντίπαλος είναι πολύ καλύτερος. Δεν υπάρχει λόγος να αναλύσουμε τι έγινε στο παιχνίδι γιατί πολύ απλά το μπάσκετ που μάθαμε διαρκεί 40' και όχι 10' όπως αυτό στο οποίο συμμετείχε σήμερα η ομάδα μας. Δεν μπορώ να πω ότι ευελπιστώ ώστε να αλλάξει κάτι στην συνέχεια μιας και η ομάδα είχε περισσότερες από 10 ημέρες για να προετοιμαστεί ώστε τουλάχιστον να μην ξεφτιλιστεί κάτι που δεν το απέφυγε. Παρόλα αυτά δεν σημαίνει ότι θα αράξω σπίτι μου μέχρι να τελειώσει ο Ολυμπιακός μαζί μας για να δούμε τι θα γίνει με τον συμπολίτη και αυτό θα προτείνω σε όλους τους συνΑρειανούς. Που ξέρεις το Σάββατο το απόγευμα μπορεί οι φωνές μας να ξυπνήσουν τους παίκτες μας και να τους υπενθυμίσουν ότι το παιχνίδι διαρκεί 40'...

Όπως αρκετές φορές τόνισε τόσο ο προπονητής μας Λευτέρης Σούμποτιτς όσο και όλοι οι παίκτες που τοποθετήθηκαν τις τελευταίες ημέρες ο ΑΡΗΣ οφείλει στην ιστορία του και στον κόσμο του να παρουσιαστεί δυνατός και να διεκδικήσει στα ίσια την πρόκριση απέναντι στον Ολυμπιακό. Μπορεί ο αντίπαλος μας στην ημιτελική φάση να είναι μια πολύ δυνατή ομάδα με εξαιρετικούς παίκτες και έναν από τους κορυφαίους προπονητές στην Ευρώπη αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο ΑΡΗΣ πρέπει να "καθίσει" πάνω σε όλα αυτά και να μην παλέψει για την νίκη. Το έχουμε δει αρκετές φορές αυτό το σενάριο τα τελευταία χρόνια με παίκτες και προπονητές να προετοιμάζουν από πριν το άλλοθι τους, να εξυμνούν τόσο πολύ τον αντίπαλο που μέσα σε 10' πάνω στο παρκέ να έχουν εγκαταλείψει το παιχνίδι με αποτέλεσμα η ομάδα μας να βιώσει διασυρμούς που κανένας Αρειανός δεν μπορεί να "χωνέψει". Εδώ λοιπόν για εμένα υπάρχει η τεράστια διαφορά του Λευτέρη Σούμποτιτς με τους προηγούμενους προπονητές που προφανώς δεν κατανοούσαν το μέγεθος του ΑΡΗ και θεωρούσαν άκρως φυσιολογικό η ομάδα μας να διασύρεται επανειλημμένα από Παο και ΟΣΦΠ. Ο Σούμποτιτς είναι κομμάτι της πιο ένδοξης ιστορίας αυτού του συλλόγου και για αυτό απαιτώ από αυτόν τον προπονητή να προετοιμάσει και να παρουσιάσει στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό έναν ΑΡΗ αντάξιο στην ιστορία του. Το τελικό αποτέλεσμα δεν με νοιάζει αλλά με νοιάζει να δω έναν ΑΡΗ μαχητή, παθιασμένο, αποφασισμένο να τα δώσει όλα όπως ακριβώς έκανε στα 2 τελευταία παιχνίδι με το Μαρούσι όπου εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ότι η διαφορά που υπήρχε με το πρώτο παιχνίδι που είχαμε χάσει σχετικά εύκολα ήταν καθαρά θέμα νοοτροπίας και ψυχολογίας ολόκληρης της ομάδος. Εάν λοιπόν δεν δούμε ούτε σε αυτά τα παιχνίδια έναν ανταγωνιστικό ΑΡΗ τότε μάλλον θα πρέπει αλλού να ψάξουμε για το τι φταίει και όχι στους εκάστοτε προπονητές που βρίσκονται στο τιμόνι της ομάδος. Αν και σε αυτά τα παιχνίδια είναι αναγκαίο να έχεις όλα τα όπλα σου έτοιμα δυστυχώς οι Ταπούτος και Σλούκας θα απουσιάσουν. Ο πρώτος λόγος τραυματισμού και ο δεύτερος λόγος της συμφωνίας που υπήρχε στον δανεισμό του από τον Ολυμπιακό. Σημαντικές απώλειες και οι δύο αλλά πιστεύω ότι ο ΑΡΗΣ τόσο με τις προσθήκες των Κίνγ, Κασίροβ  όσο και με την επιστροφή του Βεργίνη που λογικά θα πάρει σημαντικό χρόνο συμμετοχής.  Παρόλα αυτά εκεί που θα κριθούν όλα είναι στην μαχητικότητα των παικτών μας και στην διάθεση που θα δείξουν στην άμυνα. Το παιχνίδι θα ξεκινήσει στις 17.00 και θα μεταδοθεί ζωντανά από την ΝΕΤ.  Άιντε ρε Αρειανάρα κάνε την επανάσταση σου!

Όπως τελικά φάνηκε το πάθημα του πρώτου αγώνα έγινε μάθημα και στα 2 παιχνίδια που ακολούθησαν με όπλο την πιεστική άμυνα δεν άφησε κανένα περιθώριο στο Μαρούσι για να αντιδράσει. Η συνέπεια, η σταθερότητα και η συνεχής βελτίωση για μια επαγγελματική ομάδα είναι απαραίτητα στοιχεία και αυτά ακριβώς είναι τα στοιχεία που λείπουν από τον ΑΡΗ των τελευταίων χρόνων. Στα τελευταία 2 παιχνίδια η ομάδα έχει φανεί ολοκληρωτικά μεταμορφωμένη και έχει δείξει ένα πρόσωπο που γουστάρουμε πάρα πολύ. Η καλή επιθετική ημέρα στο σύγχρονο μπάσκετ συνήθως είναι αποτέλεσμα τύχης και ψυχολογίας μιας και οι πραγματικά μεγάλοι παίκτες που είχαν μόνιμη επαφή με τα αντίπαλα καλάθια έχουν σχεδόν εκλείψει για αυτό λοιπόν και όλοι προπονητές δίνουν ιδιαίτερη βάση στην άμυνα. Στην αμυντική λειτουργία μιας ομάδος και στην διάθεση που δείχνουν σε τομείς που δεν βλέπει ο πολύς ο κόσμος όπως είναι στα μπλόκ άουτ, στις αλληλοκαλύψεις, στις τοποθετήσεις και στα τρεξίματα χωρίς την μπάλα είναι εκεί που πραγματικά φαίνεται η δουλειά που γίνεται σε μια ομάδα αλλά και το πάθος του κάθε παίκτη ξεχωριστά. Σήμερα λοιπόν όσοι αγωνίστηκαν όπως και στο παιχνίδι της Αθήνας το μάτι τους γυάλιζε και κανείς μα κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να χαρίσει ούτε μια μπαλιά ακόμη και όταν η διαφορά είχε φτάσει στο +26 και το παιχνίδι είχε μετατραπεί σε μια τυπική διαδικασία. Όλοι ήταν εξαιρετικοί σήμερα και ο καθένας ξεχωριστά με τον τρόπο του βοήθησε ώστε να έρθει αυτή η νίκη. Εκεί όμως που θέλω να σταθώ λίγο παραπάνω είναι στην βοήθεια που πρόσφεραν σήμερα οι Κίνγκ και Γουίντερς όπου μαζί με τον Μπράουν πέτυχαν σχεδόν τους μισούς πόντους της ομάδος και γενικά ήταν το πρώτο παιχνίδι στην φετινή σεζόν που ο ΑΡΗΣ μας είχε ουσιαστική βοήθεια από τους 3 ξένους του. Ιδιαίτερα ο Κίνγκ  κατάφερε σε 19' να  αποδείξει για ποιόν λόγο ανακηρύχθηκε ο κορυφαίος παίκτης στο Κυπριακό πρωτάθλημα και έδειξε ικανός να προσφέρει ακόμη περισσότερα στην συνέχεια. Συγχαρητήρια αξίζει και ο Λευτέρης Σούμποτιτς που εκτός από το ότι κατάφερε να εμπνεύσει τους παίκτες του ώστε να δείξουν το πάθος που έδειξαν σήμερα μοίρασε εξαιρετικά τον χρόνο σε όλους και μάλιστα στην τελευταία περίοδο έδωσε και την ευκαιρία στον Βεργίνη ώστε να μπει σιγά σιγά σε υψηλούς αγωνιστικούς ρυθμούς. Ο Κασίροβ σήμερα μπορεί να μην εντυπωσίασε αλλά νομίζω ότι αφού του φύγει το άγχος που τον διακατέχει ώστε να αποδείξει όσο πιο γρήγορα γίνεται την αξία του θα δείξει το πραγματικό του ταλέντο. Σίγουρα οι 69 πόντοι που πετύχαμε δεν αποτελεί κάποιο τρομερό επίτευγμα αλλά όταν βλέπεις μια ομάδα να παλεύει τόσο πολύ, να πιέζει σχεδόν σε όλο το γήπεδο, να ορμάνε σαν σκυλιά πάνω στον Μπάγκαριτς, να πηδάνε όλοι στα ριμπάουντ(που στην Αθήνα ήταν το αδύνατο σημείο μας) και γενικά να υπάρχει μια πρωτόγνωρη διάθεση για να ακολουθήσουν κατά γράμμα τις οδηγίες του προπονητή τότε λογικό είναι οι 4500 φίλοι της ομάδος να γουστάρουν αφάνταστα και να φύγουν εντυπωσιασμένοι από το γήπεδο κάτι που μας είχε λείψει μιας και καιρό είχαμε να δούμε τόσο απολαυστική εμφάνιση. Αυτήν την φορά το Παλέ σχεδόν γέμισε, είχε ακόμη πιο δυνατό παλμό από τις προηγούμενες φορές και σίγουρα κανείς δεν έφυγε απογοητευμένος. Την ίδια στιγμή που ο κόσμος με τον τρόπο έδωσε υπόσχεση για πιο βροντερό παρών στην συνέχεια μιας και πείσθηκε ότι αυτή η ομάδα το αξίζει. Όσο για τους Χαριτόπουλο και Γκαγκαλούδη για ακόμη μια φορά προσέφεραν απίθανες στιγμές γέλιου και δίκαια κέρδισαν το ειρωνική αποθέωση από την κερκίδα! Τέλος θα ήθελα να επισημάνω σε πολλά αδέρφια ότι καλό είναι να μην χαμηλώνουμε την ομάδα από μόνοι μας και όπως πολύ σωστά ανέφερε ο προπονητής μας μετά την λήξη του αγώνα ο ΑΡΗΣ έχει τόσο βαριά φανέλα και τεράστια ιστορία που υποχρεούται σε κάθε παιχνίδι να παλεύει για την νίκη για αυτό καλό είναι να κατανοήσουμε όλοι μας ότι επόμενος αντίπαλος μας είναι ο Ολυμπιακός και όχι ο μπάογκ...

Νομίζω ότι και ο τελευταίος παίκτης της ομάδος έχει κατανοήσει στο απόλυτο τους λόγους της εντός έδρας ήττας από το Μαρούσι που τόσο μας είχε πικράνει. Είναι φανερό στις δηλώσεις όλων των παικτών ότι έχουν αναγνωρίσει την έλλειψη σοβαρότητας και πάθους που είχαν δείξει στην συγκεκριμένη αναμέτρηση σε αντίθεση με το πρόσφατο παιχνίδι στην Αθήνα όπου είχαν αυτά τα 2 στοιχεία και παρά το γεγονός ότι βρέθηκαν σε μια μέτρια ημέρα όσο αφορά την επιθετική τους αποτελεσματικότητα καταφέρανε και πήρανε μια εύκολη νίκη. Η συνταγή γνωστή, το πάθημα από ότι φάνηκε έγινε μάθημα και το μόνο που απομένει είναι παίκτες και προπονητής να μας αποδείξουν ότι αυτή η ομάδα μπορεί να έχει μια συνέχεια, να μαθαίνει από τα λάθη της και από παιχνίδι σε παιχνίδι να παρουσιάζεται βελτιωμένη. Αν και ακόμη δεν έχουμε ξεκάθαρη εικόνα για τις δυνατότητες των Κίνγ και Κασίροφ θέλω να πιστεύω ότι και οι 2 αθλητές μπορούν να δώσουν πολλά παραπάνω στην ομάδα και ότι το μόνο που χρειάζονται είναι λίγος χρόνος παραπάνω ώστε να προσαρμοστούν στην ομάδα μας. Για την ώρα και με βάση τα 2 τελευταία παιχνίδια δεν έχουν δείξει ικανοί να καλύψουν ούτε καν το κενό του Τόμας που ήταν έτσι κι αλλιώς μέτριος παίκτης αλλά η συνεισφορά του τουλάχιστον στο αμυντικό κομμάτι της ομάδος και στα ριμπάουντ ήταν σημαντική. Κανείς δεν πρέπει να πιστέψει ότι η υπόθεση πρόκριση έχει τελειώσει και ότι η αυριανή αναμέτρηση αποτελεί τυπική διαδικασία. Το έχουμε ξαναδεί το σενάριο να χάνουμε εντός, να κερδίζουμε εκτός και να ξαναχάνουμε εντός και δεν μας άρεσε καθόλου... Δεν θα ήθελα με τίποτα να δω για ακόμη μια φορά αυτά τα παικτάκια της σειράς σαν τον Γκαγκαλούδη και τον Χαριτόπουλο να μας πουλάνε τρέλα μέσα στο σπίτι μας επειδή εμείς με την παρουσία μας τους έχουμε δώσει την εντύπωση ότι μπορούν να το κάνουν. Για αυτό θα πρέπει και εμείς από την πλευρά μας να κάνουμε το καθήκον μας, να γεμίσουμε το Παλέ και να σπρώξουμε την ομάδα στην νίκη. Την Τετάρτη στο κλειστό του Αγ.Θωμά φάνηκε ξεκάθαρα ότι αποχές, εγωισμοί και μικρότητες στην οικογένεια του ΑΡΗ δεν χωράνε για αυτό και περίπου 50 αδέρφια δώσανε το παρών στο γήπεδο και βοήθησαν με τον τρόπο τους την ομάδα. Άλλωστε το έχω ξαναγράψει αρκετές φορές... επειδή μια παρέα που εκπροσωπεί έναν σύνδεσμο με περισσότερα από 10.000 μέλη  βγάζει με συνοπτικές διαδικασίες ένα Σαββατόβραδο μια απόφαση για αποχή από τα μπασκετικά δρώμενα όσο σεβαστή και αν είναι η συγκεκριμένη άποψη των συνΑρειανών μας  δεν σημαίνει ότι πρέπει να την επικροτούμε και να την ακολουθήσουμε. Όποιος γουστάρει ΑΡΗ και θέλει να βρεθεί στο πλευρό του Αυτοκράτορα τον δρόμο για το Παλέ τον ξέρει πολύ καλά! ΌΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ!

Αν και ομολογώ δεν το πίστευα και πολύ το σημερινό για καλή μας τύχη παίκτες και προπονητής φρόντισαν να με διαψεύσουν με την σημερινή τους εμφάνιση όπου χάρη στην πιεστική άμυνα για 40' πήρε μια εύκολη νίκη και ισοφάρισε την σειρά. Το ότι ο ΑΡΗΣ είναι καλύτερη ομάδα από το Μαρούσι είναι κάτι που όλοι μας το γνωρίζουμε αλλά αυτό θα πρέπει κάθε φορά να το δείχνουμε και πάνω στο παρκέ μιας και εκεί κρίνονται όλα. Χωρίς λοιπόν να εντυπωσιάσει επιθετικά η ομάδα μας αλλά δείχνοντας την απαραίτητη αποφασιστικότητα και προσήλωση στην άμυνα εγκλώβισε τα ατού του Αμαρουσίου και οδήγησε τους αντιπάλους μας σε κακές επιθέσεις και σε αβίαστα λάθη. Οι 51 πόντοι που πέτυχε η ίδια ομάδα που πριν λίγες ημέρες μέσα στο "σπίτι" μας είχε πετύχει 86 πόντους  φανερώνει το πείσμα που είχαν σήμερα οι παίκτες μας για να μην τελειώσει έτσι άδοξα και πρόωρα η φετινή περίεργη χρονιά. Χαραλαμπίδης, Ταπούτος και Σλούκας ήταν αυτοί που σήκωσαν την ομάδα στις πλάτες τους και από νωρίς έδειξαν τον δρόμο προς την νίκη. Παρά το άσχημο ξεκίνημα στην επανάληψη ο Μπράουν πέτυχε μερικούς καθοριστικούς πόντους και έκοψε οποιαδήποτε διάθεση για αντεπίθεση υπήρχε από πλευρά Αμαρουσίου. Κασίροβ και Κίνγ πήραν χρόνο συμμετοχής αλλά δεν μπορώ να πω ότι βοήθησαν και ιδιαίτερα ώστε να καλύψουν κατά κάποιο τρόπο το κενό που άφησε ο Τόμας κυρίως σε άμυνα και ριμπάουντ. Και μιας που αναφέρθηκα στα ριμπάουντ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι στον μοναδικό τομέα που υστέρησε αισθητά η ομάδα μας αλλά ευτυχώς δεν το πλήρωσε  ήταν τα ριμπάουντ μιας και οι αντίπαλοι μας μάζεψαν 10 σκουπίδια παραπάνω. Και πάλι μέτρια απόδοση από τον Μπάβτσιτς που τελικά δείχνει αρκετά ασταθής μιας και από παιχνίδι σε παιχνίδι παρουσιάζει εντελώς διαφορετικό πρόσωπο. Πάντως νομίζω ότι σήμερα φάνηκε ξεκάθαρα ότι η ήττα του Σαββάτου ήταν καθαρά αποτέλεσμα χαλάρωσης και άγχους μιας και μαζί με τους παίκτες που ήταν χαλαροί ήταν και ο Σούμποτιτς που πραγματοποίησε τραγικό κοουτσάρισμα. Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν, παίκτες και προπονητής φάνηκε πως πήραν το μάθημα τους το περασμένο Σάββατο και πλέον η ομάδα μας έχει την ευκαιρία να διώξει μια και καλή τους "δαίμονες" της,  να στείλει το Μαρούσι για διακοπές και να κοιτάξει πολύ πιο αισιόδοξα την συνέχεια του πρωταθλήματος. Δύσκολα να χωνευόταν πιθανός αποκλεισμός από τα πλέιοφς και στο μπάσκετ(μετά το ποδόσφαιρο), σχεδόν αδιανόητο να αρχίζαμε τις διακοπές μας από αρχές Μαϊού. Ευτυχώς όμως το γυρίσαμε και θα δώσουμε εκ νέου ραντεβού στο Παλέ! Άιντε ρε Αρειανάρα πούλα τρέλα και ετοιμάσου για το ΣΕΦ!

Έτσι όπως τα καταφέραμε αντί να πηγαίνουμε σήμερα για να "καθαρίσουμε" την σειρά των αγώνων με το Μαρούσι παίζουμε ολόκληρη την χρονιά. Μια χρονιά που ξεκίνησε άσχημα, συνεχίστηκε άσχημα, ξαφνικά  έδειξε να πάει να σωθεί και τελικά φτάσαμε στο σημείο μηδέν όπου το πλεονέκτημα της έδρας που κερδίσαμε στην διάρκεια της κανονικής σεζόν το πετάξαμε με απόλυτη ευκολία στα σκουπίδια. Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να πει με σιγουριά ότι σήμερα δεν θα επαναλάβουμε τα λάθη του Σαββάτου, ότι οι παίκτες μας θα βγάζουν φωτιές και ότι ο προπονητής θα έχει διαβάσει ιδανικά το παιχνίδι του αντιπάλου όπως είχε κάνει στο παιχνίδι του πρωταθλήματος. Δυστυχώς εάν θέλουμε να το δούμε το παιχνίδι από μια πιο ρεαλιστική ματιά σύμφωνα με αυτά που μας έχει δείξει ο ΑΡΗΣ μας τα τελευταία χρόνια συνήθως στα κρίσιμα παιχνίδια τα σκατώνει και πνίγεται από το άγχος της επιτυχίας κόντρα σε υποδεέστερους αντιπάλους επομένως το να δήλωνα αισιόδοξος για την σημερινή αναμέτρηση μάλλον θα ήταν υποκριτικό. Φυσικά το αν η πλειοψηφία του κόσμου πιστεύει σε αυτήν την ομάδα και στην νίκη σήμερα δεν έχει καμία σημασία μιας και δεν είναι στο χέρι μας ούτε καν σε παιχνίδια που γεμίζουμε ασφυκτικά το Παλέ και ο αντίπαλος αισθάνεται την ανάσα μας. Από την άλλη εάν οι παίκτες μας έχουν λίγο εγωισμό, λίγο τσαμπουκά μέσα τους, γουστάρουν αυτό που κάνουν και δεν θέλουν να πάνε από τώρα διακοπές. Δεν νομίζω ότι είναι και το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου να περιορίσεις τον Μπάγκαριτς και τον Γκαγκαλούδη. Άλλωστε το είχαμε κάνει με απόλυτη επιτυχία πριν ενάμιση μήνα περίπου όπου ο Μπάγκαριτς είχε μείνει στους 6 πόντους και ο Γκαγκαλούδης με τα νεύρα του. Στο τελευταίο παιχνίδι ήταν ολοφάνερο ότι κανείς δεν ήταν συγκεντρωμένος όπως έπρεπε. Ούτε καν ο ίδιος ο προπονητής που φέρει και το μεγαλύτερο μερίδιο αυτής της ήττας. Τέρμα τα λόγια, τα ευχολόγια και οι μακρινοί στόχοι. Το Μαρούσι των χιλίων προβλημάτων έχουμε να κερδίσουμε, παίξτε σαν ΑΡΗΣ και τελειώστε τους!

ΥΓ.(ξέχασα να το αναφέρω όταν έγραφα το κείμενο): Το ότι το Ελληνικό μπάσκετ διανύει την χειρότερη σεζόν της ιστορίας είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο το ότι αυτό όμως αποτελεί ευκαιρία για μερικούς τύπους εκεί στον ΕΣΑΚΕ, την ΕΟΚ και την ΕΡΤ για να κάνουν τις δημόσιες σχέσεις πάνω από το πτώμα του αθλήματος που έχει χαρίσει τόσες επιτυχίες στην Ελλάδα είναι τουλάχιστον εξοργιστικό. Αν και το έχουμε ξαναδεί το συγκεκριμένο σενάριο πραγματικά δημιουργεί τεράστια ερωτηματικά για ποιόν λόγο ακόμη και τώρα στα πλέιοφς επιλέγεται να μεταδοθεί τηλεοπτικά το παιχνίδι Κολοσσός - Ολυμπιακός και όχι ένα από τα άλλα 2 ζευγάρια όπου σίγουρα είναι πολύ πιο αμφίρροπα και πιο εύκολα θα μπορούσε να τα παρακολουθήσει κάποιος. Ούτε καν οι ίδιοι οι οπαδοί του Ολυμπιακού δεν έχουν αγωνία να παρακολουθήσουν εάν η ομάδα τους καταφέρει και κερδίσει με +30 πόντους ή όχι... Από την αρχή μέχρι τέλος το ένα λάθος διαδέχεται το άλλο και μετά βγαίνουν κάποιοι και δηλώνουν ότι η Μεσογειακή Λίγκα θα αποτελούσε ταφόπλακα της Α1...

Πραγματοποιώντας μια τραγική εμφάνιση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο σφύριγμα της λήξης η αγαπημένη μας ομάδα γνώρισε άλλη μια πικρή ήττα με αντίπαλο το Μαρούσι και σκόρπισε απογοήτευση στους 4000 φίλους που με την εικόνα που παρουσίασαν. Το σημερινό σκηνικό δυστυχώς τα τελευταία χρόνια μας έχει γίνει μια κακιά συνήθεια  και αν τις προηγούμενες φορές προπονητές σαν τον  Ματζόν και τον Χέρμπερτ είχαν δείξει σημάδια αδυναμίας να διαχειριστούν σημαντικούς αγώνες και καθοριστικά παιχνίδια σαν και αυτά των πλέιοφς η παρουσία του Σούμποτις που αναμόρφωσε την ομάδα αλλά και η ενίσχυση με 2 παίκτες σαν τον Κίνγκ και τον Κασίροβ μας είχαν δημιουργήσει μια αισιοδοξία ότι αυτήν την φορά δεν θα κάναμε μάγκες τους παίκτες του Αμαρουσίου και όπως 2 φορές κατά την διάρκεια της σεζόν κερδίσαμε με σχετική ευκολία κάπως έτσι θα τα καταφέρναμε και σήμερα. Για κακή μας τύχη όλα αυτά αποδείχθηκαν απλά μια επιθυμία χωρίς αντίκρυσμα μιας και μέσα στο γήπεδο φάνηκαν εντελώς διαφορετικά πράγματα. Από την μια οι παίκτες του Αμαρουσίου σε εκπληκτική ημέρα να βάζουν και τα πιο απίθανα καλάθια και με δείχνοντας αξιοζήλευτο πάθος και αποφασιστικότητά να παλεύουν σε κάθε φάση προκειμένου να διεκδικήσουν ακόμη και μπαλιές που έμοιαζαν χαμένες. Εξαιρετικό κοουτσάρισμα από τον Αλεξανδρή που με μια άμυνα ζώνης και ένα επιθετικό σύστημα που είχε στόχο να φέρει την μπάλα μέσα στο καλάθι μας επί 40' έκανε τον Σούμποτιτς να μοιάζει με παιδαρέλι που κάνει τα πρώτα του βήματα στην προπονητική... Από την άλλη είχαμε εντελώς διαφορετική εικόνα με την πλειοψηφία των παικτών μας να δείχνουν νωθροί να έχουν σπάσει τα καλάθια, να κοιμούνται κυριολεκτικά στην άμυνα  και τον Σούμποτιτς εγκλωβισμένο στις εμμονές και στο μονόπλευρο παιχνίδι του ανήμπορο να αντιδράσει... Προκαλεί τεράστια ερωτηματικά  για ποιόν λόγο ο Ελληνοσλοβένος τεχνικός έδειξε ένα πρόσωπο στο οποίο δεν μας είχε συνηθίσει. Έπαιξε σχεδόν όλο το παιχνίδι με 6-7 παίκτες, επέμεινε υπερβολικά(και οι 2 αγωνίστηκαν για περισσότερα από 30') στους Μπράουν και Χαραλαμπίδη που και οι 2 μαζί είχαν 6 στα 18 σουτ και 8 από τα 12 λάθη της ομάδος και αν λάβουμε υπόψιν την ανύπαρκτη άμυνα του Μπράουν  τότε πραγματικά δεν μπορώ να κατανοήσω για ποιόν λόγο τον κράτησε μέσα σχεδόν ολόκληρο τον αγώνα. Κίνγκ και Κασίροβ ήταν σε πλήρη αγωνιστική δράση, αποκτήθηκαν ειδικά για αυτά τα παιχνίδια των πλέιοφς και σε μια ημέρα όπου τίποτα δεν λειτουργούσε σωστά και όλοι μας οι παίκτες ήταν κακοί ο Σούμποτιτς δίστασε να τους ρίξει στην μάχη και προτίμησε να τους κρατήσει στον πάγκο... Συνέχεια στα παραπάνω ήταν η τραγική αδράνεια του Σούμποτιτς στο να κάνει κάποια κίνηση ώστε να αλλάξει την ροή του αγώνα. Χρειάστηκαν να περάσουν 35' μέχρι ο προπονητής μας να καταλάβει ότι με τον τρόπο που παίζαμε δεν υπήρχε ελπίδα να κερδίσουμε. Φυσικά όταν το κατάλαβε ήταν πολύ αργά και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Σλούκα τίποτα δεν μπορούσε να αλλάξει. Φυσικά η νίκη στην Αθήνα αποτελεί μονόδρομο αλλά μετά από αυτήν την εμφάνιση δεν ξέρω κατά πόσο οι παίκτες μας έχουν το ψυχολογικό σθένος να αντιδράσουν και να πάρουν την νίκη... Κρίμα για τον κόσμο που είδε για ακόμη μια φορά κάποιους μικρούς παίκτες σαν τον Γκαγκαλούδη και τον Χαριτόπουλο να κάνουν το "κομμάτι" τους απέναντι στον ΑΡΗ μας. Κρίμα και για την διοίκηση που παρά τις προσπάθειες από το καλοκαίρι ως και σήμερα με τόσες αλλαγές προπονητών και παικτών με τις 3(Γουίντερς, Κίνγκ, Κασίροβ) από αυτές μάλιστα που έγιναν από τον Λ.Σούμποτιτς να αγωνίζονται συνολικά 15'! Παρόλα αυτά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και για αυτό θα περιμένουμε μέχρι να πεθάνει... Το μόνο που εύχομαι είναι η σημερινή ήττα και πιθανός αποκλεισμός να μην αποτελέσει εμπόδιο στις θετικές διοικητικές εξελίξεις που ζυμώνονται τον τελευταίο καιρό αλλά και να μην αποτελέσει λόγο χαράς για μερικούς συνΑρειανούς μας...

Επιτέλους μετά από αρκετές ημέρες μακρυά από την αγωνιστική δράση έφθασε η στιγμή να κατηφορίσουμε στο Παλέ για να βρεθούμε δίπλα στην αγαπημένη μας ομάδα. Όπως και να το κάνουμε μπορεί να ασχολούμαστε με τον  ΑΡΗ μας καθημερινά αλλά εκεί που γουστάρουμε πραγματικά είναι στο γήπεδο! Μπορεί το φετινό πρωτάθλημα του ΕΣΑΚΕ με όλα αυτά που συμβαίνουν να αποτελεί ίσως την πιο "μαύρη" χρονιά της Ελληνικής καλαθοσφαίρισης αλλά εμείς σαν Αρειανοί που "φέραμε" αυτό το άθλημα στην Ελλάδα έχουμε την ηθική υποχρέωση να δηλώσουμε βροντερό παρών και να αφήσουμε στην άκρη όλα τα τραγελαφικά που συμβαίνουν από το ξεκίνημα της αγωνιστικής περιόδου και συνεχίζονται ως και σήμερα. Αντίπαλος μας το Μαρούσι που τα τελευταία χρόνια έχουμε καταφέρει από μόνοι μας να το αναδείξουμε σε παραδοσιακή μπασκετική δύναμη και χάρη στα λάθη μας μια ολόκληρη φουρνιά προπονητών και παραγόντων έχουν "φτιάξει " το όνομα τους χάρη σε ανέλπιστες νίκες επί του ΑΡΗ μας. Φυσικά όλα αυτά σε καμία περίπτωση δεν έχουν φέρει τις 2 ομάδες στο ίδιο επίπεδο απλά μας έχουν αναγκάσει να σκύψουμε το κεφάλι χαμηλά και να κοιτάξουμε προς τα κάτω. Μια μεγάλη ομάδα όπως είναι ο ΑΡΗΣ οφείλει να μαθαίνει από τα λάθη της ώστε να βελτιώνεται και αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει σε αυτήν την σειρά αγώνων με αντίπαλο το Μαρούσι. Μπορεί ο αντίπαλος μας να έχει ήδη πετύχει τους στόχους του και με το παραπάνω αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι αντίπαλοι μας θα έρθουν στο Παλέ για τουρισμό. Για αυτό λοιπόν θα πρέπει η ομάδα μας να παρουσιαστεί όσο το δυνατόν πιο έτοιμη, σοβαρή και αποφασισμένη ώστε να πετύχει τον στόχο της, να κάνει εύκολα το 2-0 και να κάτσει να προετοιμαστεί για τους ημιτελικούς με τον Ολυμπιακό όπου τα μεγάλα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση του μας δίνουν το δικαίωμα να ελπίζουμε για κάτι παραπάνω από μια καλή παρουσία στα ημιτελικά. Φυσικά θα πρέπει να ρωτήσουμε και τα ανθρωπάκια με τα γκρι εάν έχουμε το δικαίωμα να ελπίζουμε γιατί και πέρσι η ομάδα στα πλέιοφς με αντίπαλο τον Ολυμπιακό είχε παρουσιαστεί πολύ δυνατή αλλά τα κοράκια ήταν ακόμη πιο δυνατά...  Ο αυριανός αγώνας έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μιας και θα είναι το ντεμπούτο του Άντονι Κίνγκ αλλά και του Ανατόλι Κασίροφ που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις δυναμώνουν σημαντικά τον σύλλογο μας! Το παιχνίδι ξεκινάει στις 17.00 και σε συνδυασμό με την έλλειψη άλλων αγωνιστικών υποχρεώσεων αλλά και της ιδιαίτερης σημασίας του αγώνα θέλω να πιστεύω ότι ο κόσμος της ομάδος θα δώσει βροντερό παρών. Και ας κάνουν κάποιοι προσπάθεια 1 ημέρα πριν από το συγκεκριμένο παιχνίδι για να παραμείνει το Παλέ μισοάδειο... φαίνεται το ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ Ο ΑΡΗΣ έχει και επεξηγηματικό αστερίσκο στο τέλος όπου ανάλογα με την περίσταση ισχύει ή δεν ισχύει... Η ΚΑΕ ΑΡΗΣ πάντως που θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι δείχνει αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα στο να οδηγήσει την ομάδα στην επίτευξη του βασικού στόχου που είναι η έξοδος στην Ευρωλίγκα  και κάνει το δικό της κάλεσμα προς τον κόσμο βάζοντας 10 ευρώ εισιτήριο σε όλες τις θύρες του γηπέδου εκτός από τα επίσημα που κοστίζει 15 ευρώ! Για αυτό λοιπόν ΟΛΟΙ αύριο στο Παλέ στο πλευρό του Αυτοκράτορα!