Χάθηκε και η τελευταία ευκαιρία που είχαμε για κάποιον τίτλο την φετινή χρονιά και πλέον αναγκαστικά θα πρέπει να στρέφουμε σιγά σιγά την προσοχή μας προς την επόμενη χρονιά. Δεν μπορώ να πω ότι η αποστολή του ΑΡΗ στο Eurocup ότι ήταν δύσκολη και ότι οι αντίπαλοι μας αποτελούσαν ανυπέρβλητα εμπόδια στον δρόμο μας προς το πλέιοφ αλλά από ότι φάνηκε από την αρχή της χρονιάς ο κακός μας εαυτός ήταν ο βασικός αντίπαλος που δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να βρούμε τον τρόπο να τον νικήσουμε. Μπορεί η Μπουντιβέλνικ να κέρδισε στην Γερμανία και ότι και αν κάναμε θα σήμερα δεν θα είχε σημασία αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι το τελικό αποτέλεσμα σήμερα δεν έχει σημασία. Για ακόμη μια φορά η Λε Μάν έρχεται μέσα στην έδρα μας εντελώς αδιάφορη και μας κάνει τεράστια ζημία. Τέτοιες ήττες πληγώνουν το γόητρο μας και μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε πόσο χαμηλά έχουμε ξεπέσει τα τελευταία χρόνια... Τόσο χαμηλά που σε έναν όμιλο με τέτοιους αντιπάλους τερματίζουμε τελευταίοι... Αυτό που είδαμε σήμερα δεν ήταν κάτι ανεξήγητο και φυσικά ούτε και πρωτόγνωρο. Είναι φανερό ότι ο Ντρούκερ έχει βάλει γερές βάσεις σε αυτήν την ομάδα αλλά δυστυχώς με τελείως λάθος τρόπο. Για ακόμη ένα παιχνίδι ξαφνικά η ομάδα μπλόκαρε και εκεί που φαινόταν ότι έλεγχε τον ρυθμό ξαφνικά βρέθηκε σε μειονεκτική θέση και χωρίς ίχνος συγκέντρωσης και ψυχραιμίας έχασε την νίκη  μέσα από τα χέρια της. Παρόλο που σήμερα κανένας παίκτης μας δεν έκανε τόσο σπουδαίο παιχνίδι για 3 δεκάλεπτα κυρίως χάρη στην καλή άμυνα είχαμε τον έλεγχο του αγώνα παρά το απίθανο παιχνίδι των Γάλλων που για ακόμη μια φορά κάνανε το παιχνίδι της ζωής τους κόντρα στην ομάδα μας. Ομολογώ σήμερα έμεινα εντυπωσιασμένος από την προσπάθεια των παικτών μας στην άμυνα και παρά την εκνευριστική ευστοχία των αντιπάλων μας όλα τα σουτ που κάνανε κυρίως στο Α ημίχρονο έγιναν κάτω από ασφυκτική πίεση. Αρνητικός πρωταγωνιστής για ακόμη ένα παιχνίδι ο Άντονι Τάκερ που παρά την συγνώμη του έδειξε να βρίσκεται σε άλλο γήπεδο. Ίσως να μην του ταιριάζει το πειθαρχημένο στυλ παιχνιδιού που προσπαθεί να επιβάλει ο νέος μας προπονητής αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα παραμείνουμε παιδική χαρά για να αναδειχθεί ο ίδιος. Πάντως η περίπτωση του Τάκερ τώρα που αποκλείστηκε πιστεύω ότι θα απασχολήσει την ομάδα μιας και ούτε ο Σούμποτιτς φαίνεται να τον πιστεύει ιδιαίτερα. Αν και όπως είχα αναφέρει σε παλιότερα ποστ ο χρόνος που είχε στην διάθεση του ο Σούμποτιτς για να στρώσει την ομάδα αν και πολύ λίγος η διαφορά με το σκορποχώρι επι Ντρούκερ είναι τεράστια. Παρόλα αυτά όμως σήμερα νομίζω ότι και αυτός ήταν ντεφορμέ μιας και δεν μπόρεσε να αφυπνίσει τους παίκτες του στο μοιραίο τέταρτο δεκάλεπτο αλλά και δεν βρήκε τρόπο για να σταματήσει τον Μπόουμαν όπου ήταν αυτός που σήμανε την αντεπίθεση της Λε Μαν. Εμπιστοσύνη πάντως στο πρόσωπο του υπάρχει και αν πρέπει κάπου να ρίξουμε ευθύνες σίγουρα θα πρέπει να σε αυτούς που στήριξαν τόσο καιρό τον Ισραηλινό κόουτς όταν ήταν ολοφάνερο ότι η ομάδα είχε πάρει λάθος δρόμο. Κρίμα για όλους όσους ήρθαν σήμερα στο Παλέ που αντί να πανηγυρίσουν έστω μια νίκη γοήτρου γεύτηκαν άλλη μια πίκρα. Και όλα αυτά πάνω που ο κόσμος έδειξε να ξαναζεσταίνεται με το μπάσκετ και όσο περίεργο και αν ακούγεται οι 2500 φίλαθλοι που ήρθαν σήμερα σε σχέση με προηγούμενους αγώνες ήταν ικανοποιητικός αριθμός.  Πλέον μοναδικός στόχος είναι η 3η θέση που θα πρέπει πάση θυσία να την κατακτήσουμε γιατί σε αυτήν την βρώμικη χώρα που ζούμε δεν πρέπει να δώσουμε πάτημα σε κανέναν για να αβαντάρει μια ομάδα με 300 οπαδούς, με διοίκηση πρωτοδικείου που χρωστάει δεξιά και αριστερά. Για αυτό όλοι στήριξη στην ομάδα να την βγάλουμε Ευρωλίγκα πάση θυσία!

Σε ένα αρκετά περίεργο παιχνίδι αύριο το βράδυ η αγαπημένη μας ομάδα θα κοντραριστεί με την Γαλλική Λε Μαν με μοναδικό στόχο την νίκη. Το περίεργο σε αυτήν την ιστορία είναι ότι η νίκη από μόνη της δεν μας εξασφαλίζει απολύτως τίποτα. Δυσκολεύομαι να θυμηθώ ανάλογο παιχνίδι όπου η τύχη μας βρίσκεται περισσότερο σε ξένα χέρια παρά στα δικά μας. Υπήρχαν παιχνίδια που μας βοήθησαν και δεν χρειάστηκε να παλέψουμε όσο έπρεπε αλλά σχεδόν πάντα κρατούσαμε την τύχη στα χέρια μας. Την Τρίτη το βράδυ λοιπόν όλοι θα έχουμε το μυαλό μας στην Γερμανία και στον αγώνα της Γκέτιγκεν με την Μπουτιβέλνικ όπου από την μια οι Γερμανοί θέλουν την νίκη για να παραμείνουν πρώτοι και να έχουν πιο ευνοϊκή κλήρωση στην επόμενη φάση σε αντίθεση με τους Ουκρανούς που εφόσον χάσουν χάνονται και ο ΑΡΗΣ μας με νίκη έστω και με 1 πόντο επι της Λε Μαν παίρνει την πρόκριση. Και όλα αυτά γιατί σε εκείνο το καταραμένο παιχνίδι με την Γκέτιγκεν το +18 μέσα σε 7' εξαφανίστηκε και γνωρίσαμε μια άνευ προηγουμένου πικρή ήττα... Εάν είχαμε κερδίσει εκείνο το παιχνίδι τότε αύριο απλά θα κλειδώναμε την πρώτη θέση στον όμιλο. Παρόλα αυτά ΑΡΗΣ είσαι ποτέ δεν τα παρατάς και μέχρι το τέλος ελπίζεις. Έτσι λοιπόν θα βρεθούμε για ακόμη μια φορά δίπλα στην ομάδα να την βοηθήσουμε να πάρει την ρεβάνς για εκείνη την πικρή ήττα με 15 πόντους σε έναν αγώνα όπου οι παίκτες μας στο ημίχρονο ξεχάσαν να βγουν από τα αποδυτήρια. Άλλη μια ανεξήγητη ήττα επί Ντρούκερ απέναντι σε μια ομάδα που είχαμε δείξει ότι εύκολα μπορούμε να την κερδίσουμε και μέσα στην έδρα της. Φυσικά το ότι η Λε Μαν είναι αδιάφορη δεν πρέπει να μας κάνει να πιστεύουμε ότι δεν θα παλέψουν. Άλλωστε και άλλη φόρα σε ανάλογη περίπτωση μας είχαν κάνει την ζημιά για αυτό όχι χαλάρωση, όχι λάθη και 40' πάθος και αποφασιστικότητα ώστε να έρθει αυτή η νίκη. Άσχετα με το αν θα καταφέρουμε να προκριθούμε ή όχι η ομάδα βρίσκει σιγά σιγά τα πατήματα της και με τον Τάκερ να ζητάει συγνώμη από τον Σούμποτιτς για την απαράδεκτη συμπεριφορά του στον αγώνα με τον Κολοσσό αξίζει να δείξουμε και εμείς από την πλευρά μας ότι αρχίζουμε να "ζεστενόμαστε" και πάλι με τον μπασκετικό ΑΡΗ παρά τις πίκρες των τελευταίων χρόνων. Ένας λόγος παραπάνω για να αρχίσει ο κόσμος του ΑΡΗ να επιστρέφει στο γήπεδο και να μην στηρίζει απαράδεκτες και άκαιρες αποχές είναι η δραστηριοποίηση του Πέτρου Παλμά, Κύπριου επιχειρηματία, μέλος της Σάρισα που σύμφωνα με τα ρεπορτάζ δείχνει την διάθεση να μπει μπροστάρης σε οικονομικό επίπεδο και όχι μόνο στα διοικητικά της ΚΑΕ σε μια εποχή ιδιαίτερα δύσκολη τόσο για τον ΑΡΗ μας όσο και για το μπάσκετ γενικότερα. Φυσικά και σε αυτήν την προσπάθεια τα εμπόδια είναι τα γνωστά που βρήκε από την αρχή το όλο εγχείρημα της Σάρισα και έχει να κάνει με την στάση του Θ.Τζεβελέκη και τις "τρύπες" που άφησε για να καλύψουν οι επόμενοι. Κάτι που είναι συνηθισμένο(αν και παράλογο) στα διοικητικά του ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΚΑΕ Γ.Δαμιανίδη. ΌΛΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΙΣ 9.00 ΣΤΟ ΠΑΛΕ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΝΙΚΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΛΕ ΜΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΚΡΙΣΗ ΜΕΣΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ!

Σε ένα σχετικά εύκολο απόγευμα η ομάδα μας χωρίς να ζοριστεί πήρε την νίκη κόντρα στον Κολοσσό και εάν δεν έκανε κάποια παιδαριώδη λάθη στο τέταρτο δεκάλεπτο ίσως να μπορούσε να είχε πάρει και την διαφορά που θέλαμε για κάθε ενδεχόμενο. Ανάμικτα συναισθήματα μας άφησε η ομάδα μας σήμερα. Από την μια είδαμε ουσιαστική βελτίωση στην επίθεση όπου τα περισσότερα σουτ έβγαιναν ελεύθερα μετά από καλή κυκλοφορία ή περνούσε ωραία κάτω από το καλάθι και από την άλλη είδαμε πολλά παιδαριώδη λάθη και χαμένους αιφνιδιασμούς. Κάτι ανάλογο ίσχυε και για την άμυνα. Από την μία είχαμε καλή περιφερειακή άμυνα και αλληλοκαλύψεις και από την άλλη κάποιες στιγμές αδράνειας που έδιναν εύκολους πόντους στους αντιπάλους. Κορυφαίος ο Χαραλαμπίδης που επιτέλους πήρε τον χρόνο που του αναλογούσε και δεν έφαγε πάγκο για χάρη του Χατζηβρέττα όπως γινότανε σε μόνιμη βάση επί Ντρούκερ. Μπορόβνιακ και Ταπούτος βοήθησαν και αυτοί σημαντικά και ιδίως ο πρώτος εάν δεν έκανε τόσα ανόητα λάθη(7!!!) θα μιλούσαμε ίσως για την καλύτερη του εμφάνιση. Θετικός και ο Σκορδίλής που όμως στην συνέχεια ξεχάστηκε στον πάγκο. Γενικά όμως εάν εξαιρέσουμε το χαμηλό σχήμα που επέμεινε αρκετά ο Σούμποτιτς στην 4η περίοδο με Τάκερ - Ταπούτο στις θέσεις των ψηλών ή την εμμονή στον συνδυασμό Σλούκα -  Μπορόβνιακ που οδήγησε σε πολλά λάθη νομίζω ότι είδαμε έναν βελτιωμένο ΑΡΗ σε όλους τους τομείς. Σίγουρα δεν παρουσιαστήκαμε όπως στο Β ημίχρονο κόντρα στην Μπουτιβέλνικ αλλά σε μια ημέρα όπου ουσιαστικά σκόραραν 3 παίκτες νομίζω ότι τα πήγαμε καλά. Φυσικά και αυτό που είδαμε δεν μας αφήνει ικανοποιημένους και ίσως να οφείλεται στο ότι ο Σούμποτιτς ακόμη ψάχνετε και μέσα από παιχνίδια σαν και αυτά κάνει κατά κάποιον τρόπο και τις δοκιμές του σε σχήματα, συστήματα και παίκτες. Δυστυχώς η μιζέρια που ακολουθεί την ομάδα μας τα τελευταία χρόνια δεν λέει να τελειώσει και πάνω που λέμε ότι κάτι πάει να αλλάξει και ότι σιγά σιγά φαίνεται να βρίσκουμε τον δρόμο μας εμφανίζονται νέα προβλήματα από το πουθενά. Ξαφνικά λοιπόν υπάρχει πρόβλημα με Τάκερ που όπως είπε στην συνέντευξη τύπου ο προπονητής μας δεν του αρέσει η νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην ομάδα όπως και το γεγονός ότι χάνουμε συχνά και ζήτησε να φύγει... Το χειρότερο από όλα είναι ότι ο Τάκερ δεν έμεινε μόνο σε αυτά τα λόγια προς τον προπονητή του αλλά με τον τρόπο που αγωνίστηκε σήμερα το έδειξε και στην πράξη. Πραγματικά ο Τάκερ ήταν εξοργιστικός με τον τρόπο που δεν συμμετείχε στις φάσεις και η συμπεριφορά του εκτός από απαράδεκτη ήταν και αντιεπαγγελματική 100%. Νομίζω ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά δείχνει στο απόλυτο πάνω σε τι βάσεις έχει στηθεί ο φετινός ΑΡΗΣ και πόσο οι παίκτες νιώθουν και παλεύουν για τον ΑΡΗ μας. Δυστυχώς έχουμε πέσει τόσο χαμηλά όπου ο κάθε παίκτης με όποια συνεισφορά μπορεί να έχει στην ομάδα φέρετε σαν βεντέτα αδιαφορώντας για την ευθύνη που έχει για την αγωνιστική μετριότητα της ομάδος μας. Που δηλαδή ο Τάκερ να είχε μονίμως καλή απόδοση και να οδηγούσε τον ΑΡΗ από νίκη σε νίκη. Θα απαιτούσε να παίζει 40' και να τον προσκυνάμε... Γενικά αν και μιλάμε για επαγγελματίες παίκτες και επαγγελματικές ομάδες δεν πιστεύω ότι αξίζει να κρατάς παίκτη που δεν θέλει να μείνει. Ας τον αφήσουν να πάει στην ευχή του θεού, να γλιτώσουν μερικά χρήματα και να ψάξουν για εναλλακτική λύση με παίκτη που να ταιριάζει πιο πολύ στο νέο προφίλ της ομάδος στην μετά Ντρούκερ εποχή. Όσο για την Ευρώπη όπου δεν έχουμε δικαίωμα αλλαγής ξένου παίκτη σε περίπτωση που προκριθούμε ας παλέψουν αυτοί που έχουν όρεξη. ΑΡΗΣ είσαι και δεν πρέπει να παρακαλάς κανέναν Τάκερ. Παρά την αποχή του Super 3 δεν φάνηκε να αλλάζει κάτι στιςκερκίδες του Παλέ αντιθέτως από ότι φάνηκε πολλοί που δεν την πάλευαν με τον Ντρούκερ επέστρεψαν. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι είχαμε αρκετό κόσμο ή ότι είναι καλό ένα κομμάτι του ΑΡΗ όπως είναι ο Super 3 να απέχει από το γήπεδο. Εύχομαι πάντως η ομάδα να συνεχίσει την ανοδική της πορεία και αναγκάσει σιγά σιγά όλους τους μπερδεμένους Αρειανούς να ξαναέρθουν στο Παλέ. Πάνω από όλα και όλους ο ΑΡΗΣ. Δεν μας νοιάζει κανένας Σούμποτιτς και κανένας Τάκερ... μόνο ο ΑΡΗΣ για αυτό όλοι την Τρίτη στο Παλέ για την νίκη κόντρα στην Λε Μάν και για την ελπίδα ότι η Γκέτιγκεν θα μας κάνει την χάρη...

Συνέχεια στην καλή εμφάνιση του Β ημιχρόνου κόντρα στην Μπουντιβέλνικ θέλει να δώσει η ομάδα μας απέναντι στον Κολοσσό στην ρεβάνς μιας ήττας που μας είχε πικράνει πάρα πολύ. Το ότι κερδίσαμε την Μπουντιβέλνικ δεν νομίζω ότι ήταν κάτι το τρομερό από μόνο του αλλά η παρουσία της ομάδος στο Β ημίχρονο ήταν με διαφορά το καλύτερο μπάσκετ που είδαμε φέτος από τον ΑΡΗ. Μπορεί ο μαγικός  Brown, ο αποτελεσματικός Τάκερ και ο  ηγέτης Ταπούτος να κλέψανε την παράσταση αλλά όλη η ομάδα έδειξε μια αγωνιστική συμπεριφορά πρωτόγνωρη για τον φετινό ΑΡΗ. Τελικά αποδείχθηκε ότι οι παίκτες μας έχουν και λίγο πάθος μέσα καθώς και το πνεύμα μαχητή που χαρακτηρίζει τον σύλλογο μας. Αφυπνίστηκαν επιτέλους οι παίκτες μας από την παρουσία του Σούμποτιτς, αισθάνθηκαν ότι είχαν πιάσει πάτο και είπαν να αλλάξουν νοοτροπία, βρήκαν απλά ρυθμό? Άγνωστη η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα. Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει και είναι το πιο σημαντικό είναι να υπάρχει και η ανάλογη συνέχεια. Αρκετές φορές είδαμε σημάδια ανόδου στον μπασκετικό ΑΡΗ αλλά πάντα ακολουθούσαν ελεύθερες πτώσεις με αποτέλεσμα όλοι οι στόχοι που μας έχουν απομείνει να κρέμονται από μια κλωστή προτού πέσουν στο κενό για ακόμη μια χρονιά. Η νίκη είναι μονόδρομος και πιστεύω ότι εύκολα ή δύσκολα θα έρθει, η διαφορά τώρα των 19 πόντων από το πρώτο παιχνίδι είναι κάτι που με την αγωνιστική παρουσία της ομάδος  δύσκολα μπορούμε να το πετύχουμε. Παρόλα αυτά πρέπει να το κυνηγήσουμε. Όπως φάνηκε στην τελευταία αγωνιστική τα οικονομικά προβλήματα αρχίζουν και επηρεάζουν και τον Κολοσσό με την εντός έδρας ήττα από τον διαλυμένο Ηρακλή να είναι το αποτέλεσμα τους. Τώρα εάν ο Ηρακλής μέσα στην Ρόδο πριν λίγες ημέρες πήρε μια εύκολη νίκη με διαφορές κατά την διάρκεια του αγώνα που ξεπερνούσαν τους 20 πόντους τότε ίσως και εμείς εάν δείξουμε ανάλογο πάθος και μαχητικότητα με τον αγώνα κόντρα στην Μπουντιβέλνικ ίσως να μπορέσουμε να αγγίξουμε και την απαιτούμενη διαφορά ώστε να αποκτήσουμε προβάδισμα σε περίπτωση ισοβαθμίας. Αυτό όμως που πρέπει να έχουμε ως πρώτο στόχο στο μυαλό μας είναι η νίκη, μετά ακολουθεί η καλή εμφάνιση και αν μέσα από αυτήν έρθει και η μεγάλη διαφορά τότε όλα καλά. Αυτό που χρειάζεται η ομάδα αλλά και ο κόσμος για να ξαναζεσταθεί με το μπάσκετ είναι να δει ότι υπάρχει βελτίωση και ότι ο ΑΡΗΣ έχει μπει στον σωστό δρόμο. Φυσικά σε αυτήν την νέα προσπάθεια που κάνει η ομάδα μας με τον Λευτέρη Σούμποτιτς πλέον στον πάγκο θα πρέπει να συμπαρασταθούμε. Λόγοι για να μην πάει κάποιος αύριο στο Παλέ μπορεί να υπάρχουν δεκάδες, οι χαρές όμως που μας έχει προσφέρει ο μπασκετικός ΑΡΗΣ είναι αμέτρητες και μόνο αυτό αρκεί για να στηρίξουμε την ομάδα . Επίσης αυτό το παιχνίδι είναι το πρώτο εντός έδρας από την στιγμή που ήρθε ο Λευτέρης Σούμποτιτς και σε συνδυασμό με τον θόρυβο που προκάλεσε η επιστροφή του όλοι εμείς που αγαπάμε αυτήν την ομάδα και πιστεύουμε χωρίς εξαιρέσεις ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ Ο ΑΡΗΣ θα πρέπει να δώσουμε βροντερό παρών. Ακόμη και όλοι αυτοί που το βλέπουν αντιδραστικά στην απόφαση του Super 3 έχουν την ευκαιρία να αποδείξουν την δύναμη τους. Το δίλημμα δεν είναι εάν θα δεχθούμε πίσω ή όχι έναν άνθρωπο που μας τρύπησε όπως λέει ο Super 3 αλλά αν θα απαξιώσουμε κι άλλο ή θα στηρίξουμε επιτέλους τον μπασκετικό ΑΡΗ. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Για αυτό το Σάββατο στις 16.00 ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!

Με μια μαγική εμφάνιση στο Β ημίχρονο της αναμέτρησης η ομάδα μας έκανε ένα εντυπωσιακό come back από το -15 της ανάπαυλας και έφθασε σε μια καθοριστική νίκη που μας κρατάει ζωντανούς για την πρόκριση. Σήμερα σε αντίθεση με προηγούμενα παιχνίδια είχαμε μαχητικότητα, αποφασιστικότητα, δεν εγκαταλείψαμε το παιχνίδι και όταν όλα έδειχναν να πηγαίνουν στραβά αντιδράσαμε, παίξαμε σαν ΑΡΗΣ και πήραμε μια παλικαρίσια νίκη που την χρειαζόμασταν πάση θυσία. Με πρωταγωνιστή τον εκπληκτικό Μπόμπι Μπράουν που πραγματοποίησε την καλύτερη του εμφάνιση με διαφορά από την στιγμή που ήρθε στον ΑΡΗ, τον Τάκερ που ανέβαζε στροφές όσο κυλούσε ο χρόνος, τον Ταπούτο που "μίλησε" στα κρίσιμα, τον Χατζηβρέττα που έδωσε λύσεις στην επίθεση ερχόμενος από τον πάγκο αλλά και τον Σκορδίλη που με τις κινήσεις του μέσα στην ρακέτα άνοιξε έξυπνα διαδρόμους για τους συμπαίκτες του στην επίθεση ενώ στην άμυνα προβλημάτισε τους αντιπάλους του η ομάδα μας έκανε το πρώτο βήμα για να αντιστρέψει την εις βάρος του κατάσταση και πλέον ελπίζει για πρόκριση! Επιτέλους η ομάδα ξεμπλόκαρε και έδειξε τι αξίζει μέσα στο γήπεδο και όλοι πλέον ελπίζουμε αυτό να ήταν απλά η αρχή της αντεπίθεσης μας. Εάν η ομάδα μας είχε ανάλογες εμφανίσεις και στα προηγούμενα παιχνίδια τότε σίγουρα δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτό το σημείο όπου η τύχη μας εξαρτάται από αποτελέσματα άλλων αγώνων. Αξιοσημείωτο στο οποίο θα πρέπει να αναφερθούμε είναι ότι για πρώτη φορά φέτος κατάφερα να εντοπίσω ένα επιθετικό σύστημα πέρα από το κλασσικό 1vs1(ή αλλιώς ο καθένας κάνει ότι γουστάρει μόνος του) του Ντρούκερ. Κυρίως ο Σκορδίλης αλλά και ο Μπορόβνιακ κυνηγούσαν το σκριν χαμηλά στο καλάθι δεξιά ώστε να ελευθερωθεί ο Τάκερ σε μέση απόσταση λίγο πιο μπροστά από την γραμμή των βολών. Κυρίως στο Β ημίχρονο ο Τάκερ βγήκε και σκόραρε τουλάχιστον 3 φορές με τον συγκεκριμένο τρόπο! Το είχαμε πει ότι μόνο μάγος θα μπορούσε να μεταμορφώσει 100% αυτήν την ομάδα μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα αλλά να που σιγά σιγά κάτι αρχίζει να διορθώνεται. Το σημαντικό είναι να υπάρχει και ανάλογη συνέχεια. Δεν ξέρω εάν σήμερα εγκαταλείφθηκε κάθε σκέψη για ενίσχυση της ομάδος ή θα δούμε κάποια αλλαγή στο έμψυχο υλικό της ομάδος αλλά το πρόβλημα στους ψηλούς φαίνεται να παραμένει μεγάλο μιας και για ακόμη ένα παιχνίδι ο Τόμας δεν μπόρεσε να δώσει τις λύσεις που ελπίζαμε όταν πρωτοήρθε στην ομάδα μας. Το ερχόμενο Σάββατο στο Παλέ η ομάδα μας θα αντιμετωπίσει τον Κολοσσό στην προσπάθεια για ρεβάνς της βαριάς ήττας του πρώτου γύρου που μας είχε πληγώσει πολύ. Εκεί θα φανεί εάν η σημερινή εμφάνιση είναι αποτέλεσμα δουλειάς και αλλαγής ψυχολογίας ή απλά θέμα ημέρας... Εάν ο ΑΡΗΣ βρει τον καλό του εαυτό και αποδίδει σύμφωνα με τις δυνατότητες του τότε ίσως και το σύμπαν συνωμοτήσει υπέρ μας και τα αποτελέσματα έρθουν όπως ακριβώς τα θέλουμε. Νίκη της Λε Μαν σήμερα κόντρα στην Γκέτιγκεν και νίκη της Γερμανικής ομάδας επι της Μπουντιβέλνικ στην τελευταία αγωνιστική όπου σε συνδυασμό με την δική μας νίκη επι τη Λε Μαν θα καταφέρουμε να προκριθούμε σαν δεύτεροι στους 8 της διοργάνωσης!  Τα λόγια περιττεύουν και πλέον πρέπει σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή του Αυτοκράτορα να σταθούμε δίπλα του και να βοηθήσουμε στην αντεπίθεση του. Για αυτό ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ!

Την τελευταία ελπίδα για πρόκριση θα προσπαθήσει να κρατήσει ζωντανή η ομάδα μας σήμερα στην Ουκρανία κόντρα στην Μπουντιβέλνικ που παρά την σχετικά εύκολη νίκη μας στο Παλέ είναι η δυνατότερη ομάδα του ομίλου.  Μοναδικό σενάριο που μας δίνει πρόκριση είναι να να κερδίσουμε σήμερα στην Ουκρανία και την τελευταία αγωνιστική η Μπουντιβέλνικ να ηττηθεί από την Γκέτιγκεν στην Γερμανία την ίδια ώρα που εμείς θα κερδίζουμε την Λε Μάν στο Παλέ. Με λίγα λόγια ο ΑΡΗΣ έτσι όπως τα κατάφερε δεν κρατάει την τύχη του στα δικά του χέρια αλλά εκτός από το 2 στα 2 θα πρέπει να έρθουν και τα κατάλληλα αποτελέσματα όχι μόνο την τελευταία αγωνιστική αλλά και σήμερα. Σε περίπτωση που σήμερα η Γκέτιγκεν κερδίσει εκτός έδρας την Λε Μαν τότε την τελευταία αγωνιστική θα έχει ήδη προκριθεί και δεν θα καίγεται για την νίκη κόντρα στους Ουκρανούς. Φυσικά για να αρχίσουμε να κοιτάμε το τι γίνεται παραδίπλα θα πρέπει πρώτα οι παίκτες μας να κάνουν το χρέος του κάτι που δεν κάνανε ούτε στο ελάχιστο στα τελευταία παιχνίδια και με δεδομένες τις συνθήκες απόλυτης διάλυσης που επικρατεί στον μπασκετικό ΑΡΗ θεωρώ ότι οι παίκτες μας θα πρέπει να υπερβάλλουν των δυνάμεων τους για να βγουν από την τρύπα που έχουν πέσει. Ο προπονητής μπορεί να άλλαξε η χρονική στιγμή που η ΣΑΡΙΣΑ πήρε την συγκεκριμένη απόφαση εκτός ότι ήταν αρκετά αργοπορημένη συνέπεσε και με μια σειρά εκτός έδρας αναμετρήσεων ιδιαίτερης σημασίας με αποτέλεσμα αυτές τις λίγες ημέρες που έχει έρθει ο Λευτέρης Σούμποτιτς αντί να κάνουν προπονήσεις ώστε να βελτιωθούν κάποια πράγματα στο παιχνίδι μας αναγκαστικά τις περνάνε στα αεροδρόμια και στα πούλμαν. Μέσα στο μπάχαλο που επικρατεί οι φήμες για σημαντικές αλλαγές στην ομάδα μας οργιάζουν. Απο επιστροφή Ραϊσεβιτς, ενίσχυση στους ψηλούς με τον Ζίζιτς  ως και αντικατάσταση του Τάκερ ακούστηκε! Το μόνο που δεν ακούστηκε είναι ο ερχομός ενός ψυχολόγου που να ξεκινήσει συνεδριάσεις με μοναδικό στόχο να βοηθήσει τους παίκτες μας να ξαναβρούν την χαμένη τους αυτοπεποίθηση. Μπορεί τα λάθη σε επιλογές προσώπων και στον τρόπο διαχείρισης του έμψυχου υλικού από το καλοκαίρι να είναι αμέτρητα αλλά  το πρόβλημα είναι καθαρά ψυχολογικό. Οι ομάδες που σπάνε πλάκα μαζί μας είναι σαφώς χαμηλότερης δυναμικότητας από εμάς αλλά έχουν την τεράστια διαφορά ότι αγωνίζονται σαν φυσιολογικές επαγγελματικές ομάδες και όχι σαν παρέα μαθητών στην παιδική χαρά...  Ανάλυση στο παιχνίδι δεν χωράει. Η Μπουντιβέλνικ είναι σαφώς καλύτερη ομάδα τόσο από το Περιστέρι όσο και από την Γκέτιγκεν που μας έκαναν πλάκα στα τελευταία 2 παιχνίδια παρόλα αυτά εάν είμαστε αυτοί που πρέπει να είμαστε όπως στον πρώτο γύρο ίσως καταφέρουμε να πάρουμε την νίκη και να μείνουμε ζωντανοί στο παιχνίδι της πρόκρισης. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουμε περισσότερο χρόνο για να σκεφτόμαστε την επόμενη χρονιά...

Πέρα από κάθε λογική η ομάδα μας καταφέρνει με τις τραγικές της εμφανίσεις να καταστρέφει κάθε αχτίδα αισιοδοξίας προσπαθούμε να βρούμε στην φετινή μαύρη χρονιά. Και όταν μιλάμε για λογική αναφερόμαστε στην δυναμική που έχουν οι αντίπαλοι μας όπου χωρίς να είναι απαραίτητο να γνωρίζεις τις λεπτομέρειες διαβάζοντας στα γρήγορα το ρόστερ των αντιπάλων εύκολα να διαπιστώσεις ότι το πρόβλημα είναι αλλού και όχι στους παίκτες μας. Η κακή επιθετική λειτουργία της ομάδος και η ανύπαρκτη κυριολεκτικά άμυνα κάνει και τον πιο μέτριο παίκτη των αντιπάλων να μοιάζει με κορυφαίο μπασκετμπολίστα... Ποιόν να ζηλέψεις από τους παίκτες του Περιστερίου? Τον Μάντζιαρη, τον Τσιάκο, τον Πέτρουλα, τον Παπανικολάου? Είναι φανερό ότι τα αμέτρητα λάθη που έχουν γίνει από το καλοκαίρι ως και σήμερα και τα αποτελέσματα  όλων αυτών έχουν μετατραπεί σε ένα αβάσταχτο ψυχολογικό βάρος που εμποδίζει τους παίκτες μας να κάνουν και τα πιο απλά πράγματα. Η λέξη αποτυχία έχει γίνει συνώνυμο του ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια και τίποτα δεν φαίνεται ικανό να αλλάξει την κατάσταση τουλάχιστον για φέτος.  Ακόμη και όταν η ομάδα μας κατάφερε να επιστρέψει από το -17 στο παιχνίδι με μια απίστευτη αφέλεια μέσα σε λίγα λεπτά παράτησε κάθε ιδέα για ανατροπή. Και δεν μιλάμε για απλή ήττα. Όταν από το δεύτερο δεκάλεπτο αυτό το Περιστέρι σε έχει μονίμως σε διψήφιες διαφορές που αγγίζουν μέχρι και τους 20 πόντους τότε σίγουρα το θέμα είναι ψυχολογικό και όχι αγωνιστικό. Ο προπονητής μπορεί να άλλαξε αλλά εάν περιμέναμε από τον Λευτέρη Σούμποτιτς μέσα σε 7 ημέρες να διορθώσει λάθη 7 μηνών μάλλον θα ήμασταν ονειροπόλοι. Σε αντίθεση με αυτούς που απέχουν και αυτούς που τους στηρίζουν χωρίς ντροπή ακόμη και μέσα από το επίσημο ραδιόφωνο του συλλόγου(ολόκληρου του συλλόγου και όχι μόνο της ΠΑΕ) εμείς οι λίγοι πιστοί στον Αυτοκράτορα πονάμε με αυτήν την κατάσταση... Και πονάμε όχι από την ημέρα που ανέλαβε ο Λευτέρης Σούμποτιτς αλλά εδώ και 3-4 χρόνια τουλάχιστον με αυτά που βλέπουμε κάθε αγωνιστική. Έτσι παρά την πίκρα μας θα στηρίξουμε αυτόν τον άνθρωπο και θα ελπίζουμε ότι όσο περνάει ο χρόνος θα καταφέρει να αλλάξει την κατάσταση πριν είναι αργά και καταλήξουμε σε καμιά 7η θέση όπως πέρσι. Τα αποτελέσματα μπορεί να είναι ευνοϊκά ώστε να παραμένουμε ακόμη ζωντανοί στην προσπάθεια μας για την κατάληψη της 3ης θέσης αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει αγώνες σαν και αυτούς να μην τους πετάμε στα σκουπίδια. Δύσκολα να πει κανείς με σιγουριά πως θα εξελιχθεί το πρωτάθλημα αλλά όλα δείχνουν ότι οι εκτός έδρας αναμετρήσεις απέναντι σε Καβάλα, Μαρούσι, Πανιώνιο και Ηρακλή θα παίξουν καθοριστικό ρόλο. Με την πλάτη στον τοίχο καιρός είναι να ξυπνήσουν όλοι όσοι αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ και με αρωγό τον κόσμο της ομάδος που θα πρέπει να δώσει δυναμικό παρών στον επόμενο εντός έδρας αγώνα στο Παλέ να αντιστραφεί αυτή η αρνητική κατάσταση...

Σε μια χρονιά όπου η μια ντροπιαστική ήττα διαδέχεται την άλλη και μόνο με ένα ντεμαραζ νικών σε Ελλάδα και Ευρώπη αλλά και σε συνδυασμό άλλων αποτελεσμάτων από τους ανταγωνιστές μας για τους ίδιους στόχους υπάρχει η ελπίδα για κάτι θετικό αυτήν την χρονιά εάν θα θέλαμε να εντοπίσουμε την "αρχή του κακού" σε αυτήν την πτωτική πορεία τότε νομίζω πως σχεδόν όλοι θα συμφωνήσουμε ότι η εντός έδρας ήττα κόντρα στο Περιστέρι ήταν ο αγώνας από όπου άρχισε η κατρακύλα. Μπορεί το παιχνίδι να ήταν στο ξεκίνημα της σεζόν αλλά ως τότε η ομάδα είχε δείξει εξαιρετικά στοιχεία και εάν λειτουργούσε σαν φυσιολογική επαγγελματική ομάδα που δουλεύει, βελτιώνεται μέσα από τις προπονήσεις και παιχνίδι με παιχνίδι να αποκτά καλύτερη χημεία η 3η θέση στην Ελλάδα και η καλή Ευρωπαϊκή πορεία θα ήταν σχεδόν σίγουρη. Ξαφνικά όμως σε εκείνο το καταραμένο τρίτο δεκάλεπτο τα πάντα άλλαξαν και η ομάδα αγώνα με αγώνα παρουσιαζόταν ολοένα και χειρότερη. Το κακό Β ημίχρονο έχει συνήθεια και λέξεις όπως "μαχητές, νοοτροπία νικητή, πάθος, ανατροπή" κτλπ εξαφανίστηκαν εντελώς από το λεξιλόγιο των παικτών και του προπονητή. Ανάλογη εικόνα δείξαμε και στο καθοριστικό παιχνίδι κόντρα στην Γκέτιγκεν όπου και διασυρθήκαμε  από μια μετριότατη ομάδα. Μπορεί ο Λευτέρης Σούμποτιτς να ανέλαβε χρέη προπονητή αλλά μόνο μάγος θα μπορούσε να αλλάξει αισθητά την εικόνα της ομάδος τόσο γρήγορα. Παρόλα αυτά όσο κυλάει η χρονιά κάθε αγώνας αποκτά ξεχωριστή σημασία και περιθώρια για λάθη δεν υπάρχουν. Έτσι λοιπόν η ομάδα μας εφόσον θέλει να διατηρήσει τις όποιες ελπίδες της για την 3η θέση θα πρέπει οπωσδήποτε αύριο το απόγευμα να περάσει νικηφόρα από το Περιστέρι. Οι Περιστεριώτες μπορεί να έχουν τα δικά τους προβλήματα αλλά όπως έχει αποδειχθεί η σταθερή οικονομική κατάσταση που υπάρχει στον σύλλογο μας δεν αποτελεί πλεονέκτημα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι μοναδική ελπίδα αποτελεί η παρουσία του Σούμποτιτς. Εάν ο Ελληνοσλοβένος καταφέρει και αλλάξει λίγο την φιλοσοφία της ομάδος τότε ίσως και να δούμε και κάτι καλό. Σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει από τώρα να αρχίζουμε να κοιτάμε τον σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς και τις απαραίτητες "διπλωματικές ενέργειες" ώστε να εξασφαλίσουμε την θέση μας στην Μεσογειακή Λίγκα...

Μπορεί εικόνα από τον σημερινό αγώνα να μην είχαμε αλλά την Γερμανική ομάδα την είχαμε δει μέσα στο Παλέ όπως και την ευκολία που είχαμε φτάσει στο +18 χωρίς καν να πιάσουμε κάποια σπουδαία απόδοση. Εάν λοιπόν σε αυτήν την εντύπωση που είχαμε για την δυναμικότητα των 2 ομάδων προσθέσουμε την αλλαγή προπονητή με ότι αυτό συνεπάγεται τότε όλοι σήμερα περιμέναμε πολλά παραπάνω από τον ΑΡΗ μας. Αντί όμως για μια νίκη που θα μας έβαζε δυνατά στο παιχνίδι της πρόκρισης ήρθε μια απίστευτη ήττα με τα χέρια κατεβασμένα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς τίποτα. Ομολογώ με την εξέλιξη που είχε ο αγώνας από την αρχή όπου η ομάδα μας κατάφερε και πέτυχε μόλις 6(!!!) πόντους σε ένα δεκάλεπτο αλλά και στην συνέχεια όπου το σκορ είχε φτάσει στο απίστευτο 36-18(!!!) που έγινε  45-20(!!!!) και 64-36(!!!) που ήταν και η μεγαλύτερη διαφορά του αγώνα τα λόγια δεν χωράνε. Πλέον μόνο με θαύμα μπορούμε να προκριθούμε και με αυτόν τον τρόπο όποια ελπίδα είχαμε για διάκριση στην Ευρώπη όπου εκεί ουσιαστικά ήταν στραμμένη η προσοχή όλων έχει σχεδόν εξαφανιστεί με αποτέλεσμα ακόμη μια χρονιά του μπασκετικού ΑΡΗ να χαρακτηρίζεται ως αποτυχημένη. Οι λόγοι γνωστοί και δεν είναι της στιγμής να αναλυθούν για ακόμη μια φορά... Παρόλα αυτά εύχομαι ο Λευτέρης Σούμποτιτς να μπορέσει σταδιακά να βελτιώσει την εικόνα της ομάδος και έστω εμείς οι λίγοι που έχουμε απομείνει στο Παλέ να δούμε κάτι πιο ελκυστικό μέσα στο γήπεδο και όχι αυτό το έκτρωμα του Ντρούκερ. Καμία διάθεση για λόγια παρά μόνο πίκρα και απογοήτευση...  και το χειρότερο από όλα είναι ότι τα τελευταία χρόνια αυτά τα συναισθήματα συμβαδίζουν απόλυτα με την πορείας της ομάδος... Όσο για την περιβόητη 3η θέση που εδώ και τόσα χρόνια την έχουμε κάνει ίσα με τίτλο αυτά είναι οι συνέπειες της συγκεκριμένης νοοτροπίας. Με το να κοιτάμε συνεχώς προς τα κάτω τελικά ζαλιστήκαμε, ξεχάσαμε  ποια είναι η κορυφή και βαδίζουμε προς την λάθος κατεύθυνση...